Matka bez słowa zaczęła szykować sztućce. Była na tej czynności tak skupiona, że w ogóle się nie spodziewałem tego, co od niej usłyszę.
– Jestem z ciebie dumna, wiesz, synku?
Spojrzałem na nią, zaskoczony. Uśmiechnęła się do mnie.
– W końcu widzę, że dorosłeś. Tylko bądź milszy dla gości, proszę. Nawet jeśli ich nie lubisz.
– Jesteś ze mnie dumna? – upewniłem się, tak bardzo spragniony przez całe życie podobnych słów. Ludzie bywali mną zaskoczeni, rozczarowani, oczarowani, zawiedzeni, ale nigdy nikt nie powiedział, że jest ze mnie dumny.
– Tak, Sasza. Jestem z ciebie dumna – potwierdziła, polerując widelce ściereczką.
Na tym moglibyśmy zakończyć temat, ale kiedy przekładałem bigos, uważnie, by nie zachlapać blatu, coś mnie podkusiło, żeby zapytać:
– A gdybym jednak był „taki”, to co
