– Kochasz go? – Jak gdyby nigdy nic, znowu wrócił do postaci mojego „chłopaka”.
– Tak.
– A jednak jesteś tu ze mną – zauważył.
– Mhm.
Jestem, chociaż marznę na kość, bo ubrałem się do biegania, a nie do siedzenia na ławce i spacerowania. Jestem, chociaż mam świadomość, że nie zaakceptowałbyś prawdy o mnie, dałeś mi to do zrozumienia aż nader wyraźnie.
– Kamil? – Postanowiłem jeszcze zaryzykować. – A gdybym był jednak biseksualny, to co?
– A jesteś? – Znowu się najeżył.
– Nie, no co ty – zaprzeczyłem, pognębiony po raz kolejny. – Z ciekawości pytam. Dlaczego wtedy nie?
– Ehh, barmanie… – Westchnął ciężko. – Bo nie chciałbym się zaangażować coś, co z góry jest skazane na porażkę. To tak jak ty z twoją siostrą. Szkoda mi życia na coś, co się i tak nie uda.
– Pogodziłem się z moją sio
