TBFW- ANG KASAL NA WALANG PUSO
1417 Words
Chapter 4: Ang Kasal na Walang Puso
>> "Paano mo tatanggapin ang isang kasunduang hindi mo kailanman pinili?"
---
◀️ Araw ng Kasal – Villafuerte Cathedral
Hindi ko alam kung paano ako nakarating dito.
Ang bawat hakbang ko patungo sa altar ay parang pagmamartsa sa isang hatol na hindi ko ginustong tanggapin. Sa bawat yapak, pakiramdam ko ay mas lalong bumibigat ang mundo ko. Ang malamig na simoy ng aircon sa loob ng simbahan ay tila hindi nakakatulong sa pagkakakulong ng damdamin sa dibdib ko.
Nakatayo ako ngayon sa harap ng dambana, sa tabi ng isang lalaking hindi ko mahal—si Sebastian Villafuerte.
Malamig ang kanyang ekspresyon. Parang wala lang ito sa kanya, na para bang isa lang itong simpleng kasunduan, isang pirma sa papel na kailangang tuparin. At marahil, ganoon nga ito para sa kanya. Isang kasal na walang emosyon.
Samantalang ako?
Ako'y isang bilanggo sa isang pangakong kailanman ay hindi ko ginawa.
Sa paligid, ramdam ko ang mabibigat na titig ng mga bisita—mga matataas na tao sa lipunan, mga negosyante, mga pamilyang matagal nang kaalyado ng mga Villafuerte. Lahat sila nakatingin, nagmamasid, at marahil ay naghihintay kung may mangyayaring iskandalo.
Ang bulungan ng mga tao ay parang isang alingawngaw sa isip ko.
"Ang ganda niya, pero halatang hindi masaya."
"Hindi ba siya yung anak ng Ramirez na nalugi ang negosyo?"
"Sayang siya, ikakasal lang sa isang kagaya ni Sebastian."
> >"Ano ka ba, bakit sayang? Gwapo at mayaman si Sebastian!" sabi ng isang marites.
Ramdam ko ang panginginig ng aking mga kamay habang mahigpit kong hinahawakan ang bouquet ng pulang rosas. Ngunit higit pa sa pangangatog ng katawan ko, ang puso ko ang pinakamatinding nanginginig sa kaba at takot.
---
◀️ Simula ng Seremonya
"Sebastian Villafuerte, tinatanggap mo ba si Isabella bilang iyong asawa?"
Naputol ang mga iniisip ko nang marinig ko ang tanong ng pari.
Saglit na katahimikan.
Tiningnan ko si Sebastian, umaasang makikita ko kahit katiting na pag-aalinlangan sa kanyang mukha. Pero wala. Wala ni isang emosyon ang dumaan sa kanyang malamig na mga mata.
At saka, sa isang malalim ngunit walang buhay na boses, sinabi niya ang salitang tuluyang wawasak sa akin.
"Oo."
Sa isang salita lang, tila bumagsak ang mundo ko.
Naramdaman kong nanlalamig ang buong katawan ko.
"Isabella, anak... kailangan mong gawin ito para sa pamilya natin."
"Huwag kang mag-alala, anak. Pagkatapos ng isang taon, maaari ka nang umalis."
Paulit-ulit na naglalaro ang mga salitang iyon sa isip ko, ngunit wala ni isa ang nakakapagpakalma sa akin ngayon.
"And you, Isabella Ramirez, tinatanggap mo ba si Sebastian bilang iyong asawa?"
Tumigil ang lahat.
Parang huminto ang oras, pinipilit akong gumawa ng desisyon.
Tumakbo ka na, Isabella.
Ang boses na iyon sa utak ko ay nagsusumamo.
Pero paano?
Paano ko tatakbuhan ang isang kasunduang ito kung ang kapalit nito ay ang pagbagsak ng pamilya ko? Kung ang pagtanggi ko ay magdadala kay Papa sa mas matinding pagkakautang?
Napalunok ako, pilit na nilulunok ang pait sa lalamunan.
Pinilit kong itaas ang ulo ko at ipinikit ang aking mga mata, umaasang sa oras na dumilat ako, magigising ako mula sa bangungot na ito.
Pero ito ay hindi panaginip.
Ito ay realidad.
At sa isang mahina ngunit matigas na tinig, sinabi ko ang salitang magtatali sa akin sa isang lalaking hindi ko mahal.
"...Oo."
Wala pang isang segundo, naramdaman ko ang paglapit ni Sebastian. At bago ko pa matanto ang susunod na mangyayari, lumapat ang kanyang labi sa akin.
Malamig. Walang damdamin.
Parang isang marka ng pagkakakulong na hindi ko na matatakasan.
Ang mga palad ko ay nanatiling nakababa sa aking tagiliran, hindi man lang gumalaw. Ayokong ibalik ang halik. Ayokong ipakitang tinanggap ko ito.
Pero ang mas masakit ay ang realization na wala akong nagawa upang pigilan ito.
---
◀️ Reception: Isang Pagtitipon ng mga Peke
Pagkatapos ng seremonya, agad kaming dinala sa reception. Isang engrandeng ballroom na puno ng ilaw, musika, at mamahaling dekorasyon. Mga piling bisita lamang ang naroon—mga kilalang negosyante, politiko, at ilan pang malalapit sa pamilya namin.
Ngunit kahit gaano kaganda ang paligid, para sa akin, isa lamang itong mas malaking hawla.
Habang ang lahat ay nagdiriwang, narito ako, nakaupo sa tabi ng lalaking ngayon ay legal nang asawa ko, ngunit hindi ko pa rin kayang tawaging ganoon.
"Ngitian mo sila," malamig na bulong ni Sebastian. "Hindi magandang makita nilang parang pinapatay ka."
Tiningnan ko siya, galit ang bumalot sa loob ko. Pero tama siya.
Sa harap ng lahat, dapat akong ngumiti.
Ngunit sa likod ng ngiting iyon, ako ay isang bilanggo.
"A toast to the newlyweds!" sigaw ng isa sa mga bisita, at sabay-sabay na nagtaasan ng baso ang mga tao.
Napilitan akong itaas ang champagne flute ko, pero hindi ko magawang inumin ito. Paano ko ipagdiriwang ang isang bagay na kinasusuklaman ko?
Habang tumatagal ang gabi, pakiramdam ko'y unti-unti akong nauubusan ng hininga.
Gusto kong umalis.
Gusto kong mawala sa lugar na ito.
Gusto kong bumalik sa buhay ko noon—kahit pa mahirap iyon, mas gugustuhin ko pang magdusa nang kusa kaysa ikulong sa isang bagay na hindi ko pinili.
Ngunit wala na akong magagawa.
Tapos na ang laban.
Sa gabing ito, sa harap ng lahat ng tao, naging Isabella Villafuerte na ako.
◀️ Pagkatapos ng Reception
Tahimik akong nakaupo sa loob ng kotse habang binabaybay namin ang daan pauwi. Sa labas ng bintana, dumaan ang mga ilaw ng lungsod—mga poste ng ilaw, gusali, sasakyan—pero wala akong nakikitang malinaw.
Nakatitig lang ako sa kawalan, ramdam ang bigat ng pangyayaring katatapos lang maganap.
Kasama ko sa sasakyan si Sebastian, pero gaya ng inaasahan, abala siya sa cellphone niya. Para bang wala lang sa kanya ang lahat. Para bang isang ordinaryong gabi lang ito sa kanya—hindi ang gabi ng aming kasal.
Pumikit ako, pilit na nilulunod ang lahat ng nararamdaman ko.
"Tapos na ito, Isabella. Wala ka nang magagawa. Isa ka nang Villafuerte."
Huminga ako nang malalim, pero kahit anong gawin ko, parang may kung anong bumabara sa lalamunan ko. Parang may mabigat na tanikala sa dibdib ko na hindi ko matanggal.
Sa loob ng kotse, tahimik ang lahat maliban sa mahihinang tunog ng makina at ang marahang pag-click ng cellphone ni Sebastian.
Hanggang sa bigla siyang nagsalita.
"Para kang namatayan diyan."
Hindi ako kumibo.
Napailing siya, saka ibinaba ang cellphone niya at tumingin sa akin. "Sabagay, parang gano'n na rin nga."
Hindi ko alam kung inaasar lang niya ako o may bahid ng katotohanan ang sinabi niya. Pero ang sigurado ako? Pakiramdam ko nga ay namatay na ang isang bahagi ng pagkatao ko ngayong gabi.
Hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Tumingin ako sa kanya, diretsong tumitig sa malamig niyang mga mata. "Para sa'yo, laro lang 'to, hindi ba?"
Napangisi siya. "Bakit? Hindi ba gano'n din sayo?"
Napalunok ako. Alam kong sa paningin niya, pareho lang kami—parehong pumayag sa isang kasunduang hindi namin ginusto. Pero may isang malaking pagkakaiba.
Ako, nagpakasal dahil wala akong choice.
Siya, nagpakasal dahil gusto niyang takasan ang responsibilidad ng pamilya niya.
"Pareho lang tayo, Isabella." Inilapit niya ang mukha niya sa akin, bahagyang nakangisi. "Ginagawa lang natin ito dahil sa mga dahilan natin."
Tinitigan ko lang siya, hindi alam kung paano sasagot.
Oo, pareho kami. Pero bakit parang ako lang ang talo?
---
Pagdating namin sa bahay, bumaba ako agad ng kotse at diretso sa kwarto ko. Hindi ko na hinintay si Sebastian. Gusto ko lang mapag-isa.
Pagsara ko ng pinto, agad akong napaupo sa gilid ng kama. Napayuko ako, nakatitig sa mga kamay kong nanginginig.
Tapos na.
Isa na akong asawa ni Sebastian Villafuerte.
Dahan-dahan kong tinanggal ang belo ko. Ang mamahaling wedding dress na suot ko—ang pangarap ng maraming babae—ay biglang naging isang bigat na gusto kong iwaksi.
Sa wakas, hindi ko na kinaya.
Dahan-dahan, tumulo ang isang patak ng luha mula sa mata ko.
Isa.
Sumunod ang isa pa.
Dalawa.
At bago ko pa napigilan, tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko, kasabay ng pagguho ng lahat ng inaakala kong kaya kong tiisin.
Niyakap ko ang sarili ko, pilit pinipigilan ang panginginig ng katawan ko.
Sa gabing ito, hindi ako bumagsak sa harap ng maraming tao.
Pero ngayong ako na lang mag-isa...
Wala na akong lakas para ipagpatuloy ang pagpapanggap.
At sa huling sandali ng aking ulirat, habang nakatulala ako sa kawalan, unti-unting lumabo ang lahat.
Dahan-dahan akong bumagsak sa kama, tulala, habang ang isip ko ay bumabalik sa simula ng bangungot ko.
Dito natapos ang flashback.
- Writer
