TBFW "BUHAY SA GINTONG HAWLA"
752 Words
Chapter 5: Buhay sa Gintong Hawla
Dahan-dahan akong bumagsak sa kama, tulala, habang ang isip ko ay bumabalik sa simula ng bangungot na ito.
Isang kasal na hindi ko ginusto.
Isang buhay na hindi ko pinili.
Gusto kong umiyak, pero parang naubos na ang luha ko sa mga nakaraang araw. Ang katawan ko ay pagod, ngunit ang isip ko ay gising na gising sa katotohanang wala na akong kawala.
Ang kwarto ko ngayon ay napakalawak—mas malaki pa sa buong bahay namin noon—pero kahit gaano ito kaganda, hindi nito kayang punan ang kawalan sa loob ko.
Tila isang gintong hawla.
Maganda sa panlabas, pero nakakulong pa rin ako rito.
---
Unang Umaga Bilang Mrs. Villafuerte
Nagising ako sa pakiramdam ng malamig na hangin mula sa aircon. Sandali akong napapikit, umaasang panaginip lang ang lahat ng ito. Pero pagdilat ko, bumungad sa akin ang mararangyang kurtina, ang malalambot na unan, at ang malawak na kwarto na hindi akin.
Isang patunay na totoo ang lahat.
Kasado na ako.
Isang Villafuerte na ako.
Napabuntong-hininga ako at bumangon mula sa kama. Lumapit ako sa malaking bintana at sumilip sa labas. Sa ibaba, tanaw ko ang malawak na hardin at ang swimming pool. Napakaganda ng tanawin—paraiso para sa iba, pero para sa akin, isa lang itong kulungan.
Isang katok ang bumasag sa katahimikan.
"Ma'am Isabella, may breakfast na po sa baba," ani ng isang kasambahay mula sa labas.
Napakagat-labi ako. Hindi pa ako handang harapin si Sebastian, pero wala akong choice.
Nag-ayos ako ng sarili bago bumaba sa dining area.
Pagdating ko roon, nadatnan ko si Sebastian na nakaupo sa dulo ng mahabang lamesa. Naka-business suit na siya, mukhang handa nang umalis. Tahimik siyang umiinom ng kape habang nakatutok sa tablet na hawak niya.
Tila walang nagbago sa kanya. Para bang wala lang ang nangyari kahapon—na parang hindi siya ikinasal.
Nagtagpo ang mga mata namin, pero agad niya akong tinalikuran.
Wala man lang pagbati. Wala man lang kahit isang salita.
Pilit kong inalis ang bigat sa dibdib ko at umupo sa kabilang dulo ng mesa. Sa harapan ko ay isang masarap na almusal—scrambled eggs, bacon, toasted bread, at isang tasa ng kape. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko magawang kumain.
Tahimik ang buong paligid, maliban sa tunog ng kutsara at tinidor ni Sebastian.
Hanggang sa siya na mismo ang bumasag sa katahimikan.
"Huwag kang masyadong magpapagod. Aayusin na rin ang bagong schedule mo."
Napatingin ako sa kanya. "Schedule?"
"Simula ngayon, may mga social events kang kailangang daluhan bilang asawa ko. Hindi ka na lang basta Isabella Ramirez—isa ka nang Villafuerte. At inaasahan nilang kikilos ka bilang isa."
May bahid ng utos sa boses niya.
Napakuyom ako ng kamao. Isa na namang panibagong kontrol sa buhay ko.
"Hindi ako papayag na maging parang trophy wife mo lang," sagot ko.
Napangisi siya, pero walang halong saya ang ngiti niya. "Wala akong hinihinging opinion. Sinusunod mo lang ang kasunduan."
Parang sinakal ang puso ko sa sinabi niya.
Nalimutan ko.
Isa lang akong papel sa buhay niya.
Isang asawa sa mata ng publiko, pero isang estranghero sa totoong buhay.
Matapos niyang higupin ang huling patak ng kape niya, tumayo siya at kinuha ang susi ng sasakyan.
"Wag mo na akong hintayin mamaya," malamig niyang sabi. "At hindi ka naman dapat maghintay, 'di ba? Napag-usapan na natin ito—wala tayong pakialamanan."
Nanatili akong tahimik, pero ramdam ko ang panlalamig ng bawat salitang binibitawan niya.
"Kaya kung magtanong si Dad sa'yo, sabihin mo lang na nasa bahay lang ako."
Halos mapangisi ako sa sinabi niya. Kahit hindi siya umuwi, kailangang ipakita sa iba na perpekto ang pagsasama namin.
"At isa pa," dugtong niya habang itinutulak ang upuan pabalik. "Mamaya, ipapaayos ko na ang mga gamit ko sa guest room."
Napakunot ang noo ko. "Guest room?"
Tumango siya. "Mamili ka. Kung gusto mong manatili sa master bedroom, sayo na 'yan. Wala akong balak matulog sa tabi mo."
May kung anong kirot akong naramdaman sa dibdib ko, pero agad kong itinaboy ang nararamdaman kong iyon. Ano pa ba ang bago? Alam ko namang walang pagmamahal sa kasal na ito.
Napangiti ako nang mapait. "Ganoon ba? Mas mabuti nga siguro."
Hindi na siya sumagot. Sa halip, tuluyan na siyang naglakad palayo at lumabas ng bahay.
Tahimik akong napaupo, nakatitig sa pagkain sa harapan ko pero hindi ko magawang kumain.
Ito na ang buhay ko mula ngayon.
Isang buhay sa piling ng isang lalaking walang pakialam sa akin.
Isang buhay na puno ng pag-iisa.
- Writer
