Ne tuhaf kelimeydi.
Karısı... Karım... dedi bir an Rıfat. Koridora bakındı.
İlk defa gözleri dolmuş halde görmüştü o tuhaf dediği kadını.
'Senin yapacağın işin içine sıçayım ben Rıfat!' dedi kendi kendine bastonunu yerden alırken.
Odasına girer girmez banyoda soğuk bir duş almaya karar verdi. Soğuk su bedenine akarken geçenlerde bahçede oturmuş annesiyle konuşan karısının sözleri aklına geldi. Orada durup onu dinlemek istememişti ama kendi ismini söylemişti bir an. İlgisini çekerek çaktırmadan onu dinlemişti.
"-Rıfat mı?... -Evet anne, evet... -Evet anne, söyledim ya Rıfat çok iyi biri. Kibar, tatlı dilli, sevecen bir adam... -Bana destek oluyor. Rahatça çalışıyorum da.... -Evet, evet... yani biraz tuhaf oldu ama artık bir birimizi tanıyoruz anne. Onu yavaş yavaş sevmeye başladım
