Isinandal ko ang ulo ko sa balikat niya. Si Mama naman ay tahimik lang na nanonood sa amin. “Salamat, Papa Robert, dahil kahit na hindi kita kadugo ay tinuring mo ako na parang tunay na anak. Ipinaramdam mo sa akin ang pagmamahal ng isang Ama.”
“Hindi lang ang Mama mo ang tinanggap ko no’ng ikasal kami dahil pati ikaw ay tinanggap ko nang buong-buo at parang totoo kong anak,” dagdag pa nito.
Lumapit si Mama sa akin at pinunasan ang luha sa pisngi ko. “Aysus naman ang baby ko,” anito kaya bahagya akong natawa.
Napakawalang k’wenta ko para hilingin na hindi na sila bumalik pa rito sa bahay.
Hindi ko deserve ang ganitong treatment, hindi dapat ako ang nandito kung hindi si Kuya Mario. Mas deserve niyang maranasan ang mga ‘to dahil sa aming dalawa, siya ang tunay na anak at may karapatan s
