---
Poyraz’ın son cümlesi odada asılı kalırken, Sıla içindeki karmaşanın daha da derinleştiğini hissetti. Bir yanda ona her dokunuşunda nefes aldığını söyleyen, ruhu yaralı bir adam, diğer yanda ise hayatını onun için tehlikeye atan en yakın dostu Bahar. Poyraz’ın "iyileşme" süreci, Sıla için hem bir umut ışığıydı hem de boynuna dolanan altından bir zincir.
Kahvaltı masasındaki o ağır sessizliği kapının çalınması bozdu. İçeri giren Yiğit’ti. Her zamanki sakinliğinin aksine, bu kez yüzünde gergin bir ifade vardı.
"Poyraz, bir saniye bakman lazım," dedi Yiğit, göz ucuyla Sıla’ya bakarak.
Poyraz, Sıla’nın elini masanın üzerinden yavaşça bıraktı. "Hemen geliyorum," dedi ve Yiğit ile birlikte çalışma odasına geçti.
POYRAZ
Çalışma odasına girdiğimde Yiğit kapıyı arkasından kilitledi. Table
