BAHAR
Otobüsten indiğimde İstanbul’un havası yüzüme çarptı. Gürültü, kalabalık, karmaşa… ama benim içimde sadece sessizlik vardı. Sıla’dan günlerdir haber alamıyordum. Ne mesaj, ne arama… kalbimin ortasında koca bir sıkıntı. Sanki bir şey olmuş gibiydi. O yüzden dayanamadım, istifamı verdim ve çıktım geldim.
İlk iş, kaldığı apartmana gittim. Kapıcıya sordum, komşulara sordum.
“Hele bir haftadır görmedik,” dediler.
“Evde yok,” dediler.
Ama ben o cevabı zaten içimde duymuştum.
Sonra çalıştığı restorana gittim.
Restoranın önünde birkaç saniye durup derin bir nefes aldım.
Sıla’nın bana bahsettiği yer burasıydı.
Cam kapıdan içeriye baktım, içerisi kalabalıktı ama yabancı.
Hiçbir yüz tanıdık değildi.
İçimdeki umutla kapıyı itip girdim.
Kasadaki genç kıza doğru yaklaştım.
“Merhaba,”
