Atahan ile birlikte eve doğru yürüdük. Öğlenin serinliği tenime çarpıyordu. İçimde tatlı bir huzur vardı ama Atahan’ın yüzündeki gerginlik dikkatimi çekmişti. Tam o anda telefonuna bir mesaj geldi.
“Pardon,” dedi.
Kapımın önüne geldiğimizde derin bir nefes aldı, sanki bir şey söylemeye hazırlanıyordu.
“Yaren gitmem gerekiyor,” dedi birden, sesi kararlı ama yorgundu.
Kendi kapımın önünde öylece kalakaldım.
“Tamam o zaman,” dedim yavaşça. Sonra gözlerimi ondan ayırmadan sordum. “Bir şey mi oldu?”
Atahan yüzüme baktı. Çekimser bir bakışı vardı, sanki bana söyleyemeyeceği bir şey gizliyordu.
“Önemli bir şey oldu,” dedi sadece. Ne fazlasını ekledi ne de açıklamaya çalıştı.
“Ne oldu ki?”
“Bir mesaj aldım da…Özür dilerim kahve içecektik ama…
Boğazım düğümlendi ama üzerine gitmedim. Bu
