Kinabukasan.
Sa loob ng palasyo ay
tahimik ang mahabang hallway.
Mabagal ang mga hakbang ni Dylan habang papunta sa opisina ng kanyang ama.
Mahigpit ang hawak niya sa doorknob.
Sandali siyang nag-atubili.
Pagkatapos ay
dahan-dahan niya itong binuksan.
Naroon si Don Brixton.
Nakatayo sa harap ng malaking bintana, nakatalikod.
"Dad…?"
Bahagya itong napalingon.
At sa sandaling iyon—
lumambot ang kanyang ekspresyon.
"Dylan."
Agad itong lumapit.
"What is it?"
"Dad…" mahina niyang sabi.
"Can you… stay?"
Bahagyang kumunot ang noo ni Brixton.
"What do you mean?"
"With us," diretso niyang sagot.
"With me… and Mom."
Sandaling natahimik ang buong silid.
Parang huminto ang oras.
Tinitigan ni Brixton ang kanyang anak.
"Dylan…"
"I don’t like it when Mom cries," dagdag pa ng ba
