Kinabukasan naman ay sa mga alas siyete ng umaga nang magising si Karah. Naramdaman niya ang sikat ng araw na tumatagos sa kanyang mga bintana, at naririnig niya rin ang mga tinig ng mga tauhan na nagsisimula nang magtrabaho sa baba. Dahan-dahan siyang bumangon, kumuha ng tubig na maiinom, at tumingin sa salamin – nakita niya ang sarili niyang medyo namumula ang pisngi dahil din siguro sa nainom niya kagabi. Kumuha na siya ng maligamgam na tubig para maligo, habang iniisip kung ano ang kaya ang mangyayari ngayong manatili na muli ang kanyang Ninong sa palasyo. Hindi niya maiwasan na laging kabahan sa tuwing maiisip niya ito. Hindi niya maintindihan ang sarili, hindi pa siya nakaramdam ng ganito sa ibang lalaki kahit na kay Adrian. Wala naman siyang na feel na tulad nito para sa kanyang man
