พอครบสองชั่วโมงยังตามตัวไม่เจอ พลรบกับตำรวจจึงเริ่มเดินไล่ถามตามละแวกบ้าน โดยเอารูปถ่ายกริชจากมือถือให้ดู
“ไม่มีอะไรครับ แค่เด็กหาย ใครเจอเด็กคนนี้ช่วยโทรแจ้งด้วยนะครับ” ตำรวจแจกเบอร์โทรของพลรบ
“เด็กคนนี้ แป๊ปนะคะ” พนักงานเสิร์ฟจำกริชได้ “เจ๊ เจ๊ เด็กผู้ชายที่มาขอทำงานรึเปล่า”
พลรบรู้ข่าวก็วิ่งมาที่ร้านอาหารทันที เขาเข้าไปดูในครัวว่าเป็นเด็กคนเดียวกับกริชแน่
“กริชมาทำอะไรที่นี่” พลรบนั่งยองข้างน้องชาย
“ล้างจานครับ” กริชไม่รู้เรื่องว่าคนอื่นตามหาตัวเองกันให้วุ่น
พลรบคุยกับเจ้าของร้านที่ตกอกตกใจ เจ้าของร้านเล่าให้ฟังว่าน้องชายมาของานทำที่นี่ เธอสงสารเลยรับไว้ ไม่ได้ตั้งใจใช้แรงงานเด็ก แค่กะให้ข้าวกินสักมื้อสองมื้อต่อวัน
“ผมเข้าใจครับ น้องออกมาโดยไม่ได้บอกคนที่บ้าน เพื่อนผมนึกว่าเด็กหายไปไหน น้องปลอดภัยก็ไม่มีอะไรแล้วครับ” พลรบปลอบเจ้าของร้าน วันนี้เขาปลอบคนมากี่รอบแล้ววะเนี่ย
“ขอเบีย
