ตอนที่ยี่สิบห้า ปรนนิบัติพัดวี
เหลียงเสวี่ยหนิงหลุดจากภวังค์เมื่อเซี่ยฉางเหยียนตั้งคำถามแก่น้องสาวตัวเองอีกรอบ นางเหลือบมองไปที่เซี่ยซูหลานก็พบว่าอีกฝ่ายประหวั่นต่อสายเลือดของตัวเองเสียจนตัวแข็งค้างไปแล้ว หากปล่อยให้หลี่อ๋องพูดต่อไปคงไม่ดีกับเรื่องที่นางอุตส่าห์วางแผนมาหลายเดือนเป็นแน่ แม้จะไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับบทสนทนาของครอบครัวสักเท่าไร แต่สุดท้ายก็ต้องจำใจแทรกกลางเข้าไปในเรื่องที่มีชื่อของตนเกี่ยวข้องด้วยอยู่ดี
“เสวี่ยหนิงทูลท่านอ๋อง เรื่องนี้มิใช่คำสั่งขององค์หญิงหรอกเพคะ เป็นหม่อมฉันที่เต็มใจรับหน้าที่นี้ด้วยตัวเอง อย่างไรหม่อมฉันก็เป็นสตรีรุ่นราวคราวเดียวกับองค์หญิง อีกทั้งพวกเรายังพบเจอและสนทนากันหลายครั้ง องค์หญิงจากเมืองหลวงไปหลายปี หม่อมฉันยินดีที่จะคอยอยู่ใกล้ชิดเพื่อเป็นเพื่อนคุยคลายเหงาและช่วยให้องค์หญิงคุ้นชินกับเมืองหลวงได้เร็วขึ้นเพคะ”
เซี่ยฉางเหยียนหรี่ตามองสตรีจอม
