Şehriban Hanım, Meral’in kolunu acımasızca çekip odanın köşesine savurdu. Gözleri öfkeyle parlıyordu. Kimseye duyurmak istemediği fısıltılı ama tehditkâr sesiyle, “Kız sen kafayı mı yedin?” diye hışımla çıkıştı. Yetmezmiş gibi, Meral’in saçını sertçe kavrayıp bir silker gibi kendine getirmeye çalıştı. “Şahika, Asya gibi değil. O bizim aşiretten. Ailesi onu kollayıp korur. Bir adım yanlış at, seni burada barındırmazlar, bunu biliyorsun!”
Meral, hâlâ burnundan soluyordu. Hırs ve öfke gözlerinde ateş gibi yanıyordu. “Ne yani, hiçbir şey olmamış gibi mi davranayım?” diye çıkıştı.
Şehriban Hanım’ın yüzündeki kızgınlık bir anlığına soğuk, hesapçı bir ifadeye dönüştü. “Sana hiçbir şey olmamış gibi davran demiyorum, salak kız,” diye tısladı. “Ama yıllardır kurduğumuz düzeni bozma. Bu konağa geli
