Konağın büyük, görkemli kapısından çıkarken yıllar öncesine döndüm. Bu kapıdan ilk içeri getirildiğim günü hatırladım; o an, zamanın nasıl aktığını ve beni nasıl değiştirdiğini fark ettim. O gün, ürkek ve çaresiz bir haldeydim. Satıldığım, ailem tarafından terk edildiğim, yaşamdan ümidi kestiğim bir genç kızdım. Henüz 22 yaşındaydım, ne aşiretimden ne de ailemden bağımsız hareket edebilmiştim. Hiçbir erkekle dışarıda gezmeye cesaret edememiş, üzerime yüklenen törenin ağır yüküyle ezilmiştim. Ama şimdi… Kardeşimin işlediği suçun bedeli olarak kuma olarak verildiğim – ya da daha doğru bir ifadeyle, satıldığım – adamın arabasında otururken, kendimi garip bir şekilde güvende hissediyordum. İçimde tanımlayamadığım bir kıpırtı vardı.
Zihnimde garip bir soru yankılandı: Daha haftalar önce kan dü
