Mal canın yongası derler ya işte Aslı için o mal babasından kalan emanetti. Emanetine zarar gelmesine dayanamazdı. Soluğu artık ona yetmezken dükkânın sokağına girdiği an iki siyah araba hızlı bir şekilde diğer yönden kaybolup gitti.
Dükkanın önüne geldiğinde ise dizleri tutmadı. Öksürmek, ağlamak, isyan etmek bile o an çok boş geldi. elleri titrerken karanlığın içinde kapıyı itti. Onun bile camları kırılmıştı. Ön cam tuzla buz olmuştu. Sokak lambasının ışığında görünen bile dükkânın tamamen bittiğini resmen bağırıyordu.
Ayağının altında ezilen cam parçalarına rağmen içeri girdi. Peşinden Yavuz’lar geldiğinde “Aslı girme” diye bağırsa da umursamadı. Cebinden telefonu çıkarıp fenerini açtığında gördüğü manzara karşısında çığlık atmamak için kendini zor tuttu.
ASLI’DAN …
Baba ocağım,
