Kaçmak. Kurtuluş için atılan her bir adım insanın kendine verdiği değerdi. Elif canı için kaçıyordu. Öldürmezlerdi belki ama Emir’in ruhsal durumu iyi değildi. Psikolojik olarak tamamen bir hasta gibi davranıyordu. Onun elinde kalamazdı.
O yüzden ara ara duraksasa da yolundan hiç dönmedi. Çok açık alanlardan uzak durdu ama tamamen orman içine de girmedi. Kaç saattir bu yol üzerinde olduğunu bilmiyordu. Evlerin olduğu kısma ne kadar kalmıştı ondan da haberdar değildi. Sonunda biraz olsun soluk almak için kıyıdaki kayanın üzerine oturduğunda eli kalbine gitti.
Öyle bir çarpıyordu ki kriz geçirse alsa yadırgamazdı. Kuruyan boğazını yutkunarak ıslatmaya çalışırken olduğu tepenin aşağısında ufak bir dumanın yükseldiğini gördü. Gözlerine inanamadı. Geceye alışan elaları daha dikkatli baktı
