Sa Pangarap Kita Mamahalin

Chapter 4

Jassie POV

Lumapit ako sa kusina kung saan nandoon si Aling Mila.

“Ate Mila, ano po bang puwede kong gawin?” tanong ko.

Nagulat pa siya. “Uy, Jassie, bakit ka pa tutulong? Asawa mo na si Sir Keano.”

“Uy nga!” singit ni Solenn, anak ni Aling Mila at kaedad ko. “Madam ka na ngayon!”

“Eh sabihin mo nga,” pabulong na tanong ni Rita na kaibigan ko rin dito sa mansion, “masarap ba si Sir Keano?”

Napabuga ako ng hangin tapos napangisi.

“Oo, masarap,” biro ko.

“Talaga?!” sabay na bulalas ng dalawa. “Malaki ba ang—”

“Hoy! Mga sira!” natatawa kong putol sa kanila.

Sabay-sabay kaming naghagikhikan.

Pero natahimik din ako.

“Papatol ba ’yon sa akin?” mahina kong sabi. “Diring-diri nga ’yon sa akin. Magkaiba nga kami ng tulugan. Napilitan lang magpakasal dahil sa nangyari.”

Napabuntong-hininga ako.

“Yun nga problema ko. Paano ba ako makakawala?”

“Hindi ba pangarap mo si Keano?” tanong ni Rita. “Matagal mo na siyang gusto.”

“Sa pangarap lang,” sagot ko. “Hindi sa totoong buhay. Para lang siyang artista sa akin—hinahangaan mo pero hindi mo makakamit. At para sa akin… ang kasal para sa dalawang nagmamahalan. Hindi sapilitan.”

Biglang naging seryoso si Solenn. “Naku, Jassie. Naawa naman ako sa’yo. Ano ba ’yang pinasok mo?”

Luminga ako sa paligid bago bumulong.

“Uy, atin lang ’to ha. Nag-usap na kami ni Keano. One year lang ang kasal namin. At walang nakakaalam. Alam niyo namang may girlfriend ’yon.”

“Jassie!”

Napatalon kaming tatlo.

Nasa pintuan ng kusina si Keano.

Nakatayo. Nakatingin. At halatang narinig ang lahat.

Biglang nagkanya-kanyang kilos sina Solenn at Rita. Kunwari busy.

“Halika nga dito.” May inis sa boses niya bago siya tumalikod.

Kinabahan ako pero sumunod.

Pagdating sa may hallway, bigla niyang hinawakan ang braso ko at hinila palapit.

“You spread wrong things,” galit niyang sabi.

“Aray! Nasasaktan ako!” pilit kong binawi ang braso ko. “Bakit ka ba nagagalit?”

“Ayoko na binabanggit mo kahit kanino na hanggang one year lang ang kasal natin,” matigas niyang sagot.

“Bakit? Gusto mo ba nakatali tayo habang buhay?” hamon ko.

“Oo.”

Natigilan ako.

“Oo,” ulit niya. “Dahil ’yon ang gusto ng mga magulang ko. At ayokong masira ang reputasyon ko. So like it or not, mag-asawa na tayo.”

Napailing ako. “Ewan ko sa’yo. Baliw ka ba? Paano naman kaligayahan natin?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, mas lalo siyang naging malamig.

“From now on, paghahandaan mo ako ng breakfast. Ikaw na ang magpe-prepare ng lahat ng kailangan ko.”

Namilog ang mata ko.

“Because you’re my wife.”

At iniwan niya ako roon.

Inirapan ko siya.

Ganun yata ang mga Hapon? Hindi mo maintindihan.

Pero habang naglalakad ako pabalik ng kusina…

May kakaibang kaba sa dibdib ko.

Bakit parang hindi lang reputasyon ang pinoprotektahan niya?

Katulad ng sinabi ni Keano, ako ang naghanda ng breakfast niya.

Tahimik lang ako habang nilalapag ang kape sa tabi niya. Black. No sugar. Naalala ko pa rin kung paano niya gusto ang timpla kahit ilang taon na ang lumipas.

Napansin ko ang bahagyang pag-angat ng kilay ni Mrs. Ishikawa.

Napangiti siya.

“Jassie,” malumanay niyang tawag, “sabay ka na kumain. Tumabi ka sa asawa mo.”

May diin ang salitang asawa.

Parang sinasadya.

Ngumiti ako nang maayos.

“Ay, kumain na po ako, Ma’am,” sagot ko. Naka-uniform na ako pang-school. Plantsado pero halatang luma na ang tela.

Si Keano naman ay naka-office attire. Navy suit. Malinis. Mabango. Parang hindi kami galing sa iisang mundo.

“Ma,” malamig niyang sabi, “she has class.”

Pero hindi pa rin inaalis ni Mrs. Ishikawa ang tingin sa akin.

“Even so,” sabi niya. “As his wife, you should sit beside him.”

Tahimik ang mesa.

Ramdam ko ang tingin ng mga staff sa likod.

Unti-unti akong lumapit.

Umupo ako sa tabi ni Keano.

Ramdam ko ang init ng braso niya kahit hindi kami magkadikit.

“Eat,” bulong niya nang hindi tumitingin sa akin.

“Busog na po ako,” mahina kong sagot.

Bigla niyang inilapit ang plato ng toast sa harap ko.

“Then eat again.”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi galit ang mukha niya.

Hindi rin lambing.

Parang… utos na may halong pag-aalala na ayaw niyang ipakita.

“Keano,” may warning sa tono ni Mrs. Ishikawa.

“It’s fine, Ma,” sagot niya.

Tumahimik ako at kumuha ng maliit na piraso ng toast.

Tahimik kaming kumakain.

Hanggang sa nagsalita si Mr. Ishikawa.

“May dinner tayo mamaya kasama ang ilang miyembro ng Seven Pillars.”

Nanigas ako.

Seven Pillars na naman.

“Isasama mo ang asawa mo,” dagdag niya.

Napatingin si Keano sa akin.

Sandaling nagtagpo ang mga mata namin.

Hindi ko alam kung ano ang mas kinakabahan ako—

Ang dinner kasama ang pinakamakapangyarihang tao sa bansa.

O ang katotohanang kailangan kong magpanggap bilang perpektong Mrs. Ishikawa.

“At magsuot ka ng maayos,” dagdag ni Mrs. Ishikawa. “Hindi ka na staff dito.”

Ramdam ko ang hiya sa pisngi ko.

“Opo,” sagot ko.

Tumayo si Keano pagkatapos kumain.

“Let’s go. Ihahatid kita sa school.”

Napatingin ako sa kanya. “Hindi na—”

“I said let’s go.”

Tumayo siya at hinawakan ang bag ko.

Tahimik akong sumunod.

Habang naglalakad kami palabas ng dining hall, napansin kong bahagya niyang inilagay ang kamay niya sa likod ko.

Hindi sapat para maging halata.

Pero sapat para ipakita—

Na sa harap ng lahat…

Ako ang asawa niya.

At hindi niya hahayaang maliitin ako.

Pero bakit pakiramdam ko…

Mas lalo lang nagiging komplikado ang puso ko?

Jassie POV

Nag-alangan akong sumakay sa kotse niya.

Kotse niya iyon. Alam ng buong bahay na wala siyang pinapasakay doon maliban sa mga babaeng naging espesyal sa kanya. Siya mismo ang nagda-drive at nakasunod lang palagi ang mga bodyguard.

At ako?

Hindi ako kabilang sa mundong iyon.

Kumunot ang noo ni Keano habang nakaupo na sa driver’s seat. “Why are you staring there?” may halong inis sa boses niya.

Napakurap ako. “Ha? May… may nakalimutan lang akong kunin sa kusina. Mauna ka na.”

Hindi ko na hinintay ang sagot niya at mabilis na bumalik sa loob ng mansyon.

Ayokong madumihan ang kotse niya.

Kahit pa sabihin na asawa niya ako sa papel, alam ko kung saan ako lulugar. Isa lang akong tagahanga. Isang hamak na lupa na hindi dapat pumantay sa mga taong tulad niya. Hindi ako dapat mag-ambisyon na umupo sa tabi niya.

“O, bakit nandito ka pa? Malalate ka na.” May bahagyang inis ang boses ni Ate Mila.

“May naiwan po ako,” pagsisinungaling ko habang pasilip-silip sa bintana.

Nandoon pa rin ang sasakyan.

Hindi umaalis.

Lumipas ang sampung minuto at nanlalamig ang mga kamay ko. Ano bang problema niya? Bakit hindi pa siya umaalis?

Sunod-sunod na busina ang pumunit sa katahimikan ng umaga.

Napapitlag kaming lahat.

Napilitan akong lumabas.

Ngumiti ako na parang walang nangyari. “Bakit?”

Galit siyang bumaba ng kotse. “Why are you taking so long? Iniinis mo ba ako?”

Halos magdikit ang mukha namin sa lapit.

Tinuro ko ang sarili ko. “Ako?”

“Nonsense.” Hindi na siya nag-aksaya ng salita at hinawakan ang braso ko, marahan pero mariin, saka ako pinasakay sa front seat.

Para akong nahilo sa pag-upo ko roon.

Malamig ang loob. Mabango. Malinis. Parang hindi ako bagay sa espasyong iyon.

Bago ko pa maisip ang susunod na gagawin, yumuko si Keano at inayos ang seatbelt ko.

Nanigas ako.

Naamoy ko ang pabango niya—malalim, panlalaki, nakakabighani.

Ngayon lang kami nagkalapit nang ganito. Sa lahat ng taon na lihim ko siyang hinangaan, palagi ko lang siyang tinitingnan mula sa malayo.

Kaya napapikit ako.

Pakiramdam ko, kapag minulat ko ang mga mata ko, mawawala ang sandaling ito.

Ngunit nang imulat ko ang mga ito—

Napasinghap ako.

Napakalapit niya.

Halos magdikit ang mga ilong namin.

Nakatitig siya sa akin, seryoso, para bang may gustong basahin sa mukha ko.

“H-Hoy!” Sa gulat ay naitulak ko siya. “Ano ba’ng ginagawa mo?”

Ngumisi siya.

Yung ngiting kayang magpawala ng katinuan ng kahit sinong babae.

“Relax,” mababa niyang sabi. “Seatbelt lang.”

Pero hindi ako kumbinsido.

Dahil ang paraan ng pagtitig niya sa akin—

Hindi iyon basta pag-aayos lang ng seatbelt.

Parang may iba.

Parang may hindi niya masabi.

At iyon ang mas nakakatakot.