Oda hâlâ sessizdi ama artık ölümün sessizliği değil,
yeniden uyanan hayatın dinginliği vardı.
İdâl, gözlerini hafifçe aralamış, yastığa yaslanmıştı.
İçinde hâlâ acı vardı, ama kalbinde tarif edilemeyen bir çağrı…
İki minik kalbin ona doğru yürüdüğünü hissediyordu.
Dijvar başucunda oturuyordu.
Eli hâlâ sargılı, vücudu yorgun ama kalbi kıpır kıpır…
Gözleri her saniye karısında.
Kapı usulca aralandı.
İlk içeri giren, gözyaşları kurumamış hâlde Zerda Hanım oldu.
Arkasından Lorîn, kucağında mavi-sarı battaniyelere sarılmış iki minik bebekle içeri girdi.
Şervan ve Bervan.
Zerda Hanım, gözyaşları içinde fısıldadı:
“Kızım… oğlum… size emanet edilenleri getirdik.”
Lorîn, adım adım yatağa yaklaştı.
Önce birini… sonra diğerini İdâl’in göğsüne bıraktı.
Minik eller, annenin göğsünü yokl
