Dumrul'un anlatımı..
"Necmettin Albay mı?"
O kelime ağızdan çıktığı anda, kafede donmuş zamanın kıymığı bir kez daha içime saplandı. Meryem'in çehresi değişti. Ben hâlâ bedenimle üzerinde siper olup nefesimi sayıyordum.
Telefonu kapattıktan sonra birkaç saniye hiç kimse konuşmadı. Dışarıdan gelen uğultu yavaş yavaş durdu; uzaklaşan motor sesleri, koşu ayak sesleri… Her şey bir düşünceden öbürüne sıçrar gibi oldu.
Şaşırtıcı ama kucağımdaydı. Zaman donmuştu ya da ben artık zamanı hissetmiyordum. Sadece ellerimin altındaki mermerin keskin soğukluğunu ve bedeninden yayılan o sıcaklığı fark edebiliyordum. Parmak uçlarımda titrek bir kıpırtı, sanki gerçeklik avuçlarımın arasından kayıp gidiyordu.
Nefesi kesik kesikti, ama o an ben nefesi değil, o soluğun ritmine karışmış kendi kalp atışlar
