Konaktan çıkan cenazeden sonra konak önce yavaş yavaş kargaşaya, ardından ağır bir sessizliğe teslim olmuştu. Kâhya Emmi defnedileli yaklaşık dört gün olmuştu. Konakta her gün mevlit okunuyor, helva dağıtılıyor, gelen gidene hizmet ediliyordu.
Hasan ise bu süreçte adeta bir ruh gibiydi. Sadece taziyeleri kabul ediyor, başka hiçbir işle ilgilenemiyordu; fakat bu bile onun için fazlasıyla zordu. Çünkü şu ana kadar babasının yokluğuna kendini alıştıracak bir düşüncenin kıyısına bile yaklaşmamıştı.
Eşkiya Mehmet, ona kendi öz abisi gibi sürekli yanında durarak destek olmuştu. Hatice de elinden geldiğince Hasan’a destek vermeye çalışıyordu.
Sonunda mevlit için gelen, köyün kadınları yavaş yavaş dağıldı. Akşam üzeri yemek için herkes sofraya oturmaya hazırlanıyordu.
Hatice avludan tam konağa
