The Ancestral House

Mga Ugnayan at Mga Espiritu

Habang hawak ang mga litrato at sulat, lalong lumalalim ang koneksyon ni Samuel sa bahay. Ang mga sagot na hinahanap niya ay tila unti-unting lumilitaw, ngunit kasabay nito ang pagtaas ng tensyon at misteryo.

“Lara, may gustong sabihin ang bahay na ‘to. At ako ang makikinig,” aniya, habang nakatitig sa isang litrato ng babaeng nakangiti ngunit tila puno ng lungkot.

Habang dumadaan ang mga araw, napapansin ni Lara ang pagbabagong asal ni Samuel. Madalas siyang tulala, tila laging may iniisip, at palaging hawak ang diary o litrato.

“Samuel, hindi ka na nagpapahinga. Simula nang makita mo ang mga sulat na iyon, parang nawawala ka na sa sarili mo,” sabi ni Lara habang naghahanda ng almusal.

“Hindi mo kasi naiintindihan, Lara,” sagot ni Samuel, hawak ang litrato ng babae. “Parang sinasabi niyang ako lang ang makakatulong sa kanya. Pakiramdam ko, ito ang dahilan kung bakit ako napunta rito.”

“Pero paano naman tayo? Paano ang relasyon natin?” tanong ni Lara, pilit na kumukuha ng atensyon niya.

Tumigil si Samuel at tiningnan si Lara. “Lara, hindi ko naman gustong mapabayaan ka. Pero may responsibilidad akong tapusin ito.”

“Responsibilidad?! Hindi ka superhero, Samuel! Tao ka lang! At ngayon, parang mas mahalaga na sa’yo ang mga multo kaysa sa akin,” sagot ni Lara, hindi maitago ang hinanakit.

Tahimik si Samuel. Alam niyang nasasaktan si Lara, pero hindi niya kayang talikuran ang mga nakikita at nararamdaman niya.

Kinahapunan, dumating si Mang Isko dala ang kakaibang ekspresyon sa mukha.

“Sir Samuel, pwede ba tayong mag-usap?” tanong niya habang nakatayo sa may pinto.

“Sige, Mang Isko. Ano po iyon?” sagot ni Samuel, kahit halatang abala ang isip.

Umupo si Mang Isko sa sala, malalim ang buntong-hininga. “Sir, matagal na akong naninilbihan dito sa bahay na ‘to, pero ngayon ko lang nararamdaman ang ganitong kabigatan. Hindi kayo ligtas dito.”

Napatingin si Lara, halata ang kaba sa kanyang mukha. “Ano pong ibig ninyong sabihin?”

“May kwento ang bahay na ‘to, pero mas mabuting hindi niyo na alamin. Kung ako sa inyo, umalis na kayo habang maaga pa,” sabi ni Mang Isko, nanginginig ang boses.

“Huwag mo na akong takutin, Mang Isko,” sagot ni Samuel. “Kung may nalalaman kayo, sabihin niyo nang buo.”

“Sir, hindi ko alam ang buong detalye, pero maraming nangyari dito. Ang mga nakaraan ng bahay na ‘to ay hindi para muling buhayin,” sagot ni Mang Isko, tila may alinlangan.

“Ano’ng ibig niyong sabihin? Ang mga sulat? Ang babaeng ito?” tanong ni Samuel habang ipinakita ang litrato ng babae.

Nanlaki ang mga mata ni Mang Isko. “Si… si Isadora.”

“Isadora? Sino siya?” tanong ni Lara, nanginginig.

“Siya ang babaeng dati nang tumira dito. Isa siyang mapagmahal na tao, pero… may trahedyang nangyari. Sir, tigilan mo na ito. Ang mga multo ng nakaraan ay hindi dapat gambalain,” sagot ni Mang Isko, sabay tayo.

“Kung ayaw mong tulungan ako, Mang Isko, ako na lang ang gagalaw,” mariing sagot ni Samuel.

“Sir, huling babala ko na ito. Ang bahay na ito… hindi nito gustong patahimikin ang mga naghahanap ng sagot,” sabi ni Mang Isko bago tuluyang umalis.

Pagdating ng gabi, nanatiling gising si Samuel, hawak ang mga sulat at litrato ni Isadora. Sa labas, tahimik ang paligid, ngunit sa loob ng bahay, tila nagbabago ang temperatura.

“Samuel, hindi ka pa rin natutulog?” tanong ni Lara habang bumababa mula sa kwarto.

“May kailangan akong malaman ngayong gabi,” sagot ni Samuel, tila hindi natitinag.

Bago pa man makapagsalita ulit si Lara, isang malamig na hangin ang dumaan sa kanilang dalawa. Biglang nagpatay-sindi ang ilaw, at sa sulok ng kanilang mga mata, may nakita silang anino.

“Samuel… anong nangyayari?” tanong ni Lara, nanginginig.

“Lara, dahan-dahan kang umakyat sa kwarto at magkulong. Ako na ang bahala rito,” sabi ni Samuel, ngunit halata rin ang takot sa kanyang boses.

“Hindi kita iiwan dito!” sigaw ni Lara, ngunit bago pa siya makalapit, biglang nagpakita ang babaeng multo—si Isadora.

Ang anyo nito ay hindi mapagkakamalang tao: maputla, duguan ang damit, at puno ng kalungkutan ang mga mata.

“Samuel…” mahinang tawag nito, ngunit ramdam ang bigat ng emosyon.

“Isadora… ano ang kailangan mo sa akin?” tanong ni Samuel, nanginginig ngunit pilit na nagpapakatatag.

Itinuro ni Isadora ang isang bahagi ng sahig sa sala. Hinila nito si Samuel papunta roon, habang si Lara ay nanatiling nakatulala sa takot.

“Samuel! Huwag kang sumama!” sigaw ni Lara, ngunit tila nawalan siya ng lakas upang pigilan ang kasintahan.

Habang nakaluhod sa sahig, biglang bumukas ang isang lihim na lagusan. Nagsimula itong bumukas nang dahan-dahan, na parang may mekanismong gumalaw mula sa ilalim.

“Lara, kailangan kong bumaba,” sabi ni Samuel, kahit alam niyang hindi papayag si Lara.

“Samuel, tama na! Hindi mo alam kung ano ang nasa ilalim niyan!”

“Kung hindi ko susundan ito, paano natin malalaman ang totoo?” sagot niya bago tuluyang bumaba sa lagusan, kasama si Isadora.

Sa loob ng madilim na lagusan, ang bawat hakbang ni Samuel ay punong-puno ng kaba. Ang mga dingding ay may nakaukit na simbolo, at tila may mga aninong sumusunod sa kanya.

Sa itaas, nanatiling nakatayo si Lara, namimilipit sa takot at galit. “Samuel, sana tama ang ginagawa mo…” bulong niya, habang inaabangan ang pagbabalik ng kasintahan.

Sa ilalim ng bahay, unti-unting nabubunyag ang lihim na matagal nang nakatago. Ngunit ang tanong: handa ba si Samuel sa katotohanan?