The Ancestral House

Mga Alaala ng Nakaraan

“Mang Isko,” tawag niya nang dumating ang caretaker sa sala. “May kilala ka bang babaeng nakatira rito noon? Iyong laging umiiyak?”

Halata ang tensyon sa mukha ni Mang Isko. “Sir, marami nang kwento tungkol sa bahay na ‘to, pero wala akong gustong kumpirmahin.”

“Bakit?” tanong ni Samuel. “Kung may alam kayo, sabihin niyo sa akin.”

“Sir, baka mas mabuting tigilan niyo na lang ang pagtuklas. Ang bahay na ito ay para sa mga bagay na dapat kinakalimutan na.”

Pero sa halip na takutin si Samuel, lalo lang niyang naramdaman ang pangangailangang malaman ang buong kasaysayan ng bahay.

"Lara, kailangan ko nang tapusin ang sinimulan ko," aniya, puno ng determinasyon.

Habang nagpapagaling mula sa kanyang aksidente, tahimik na nakaupo si Samuel sa sofa. Nakabenda ang kanyang balikat, at may pasa sa kanyang tuhod. Tumigil siya pansamantala sa anumang gawain, ngunit ang kanyang isip ay abala.

"Samuel, dapat magpahinga ka," ani Lara habang inilalapag ang tasa ng mainit na tsaa sa harap niya.

“Pahinga? Alam mo namang hindi ko mapapatigil ang utak ko,” sagot niya habang pinagmamasdan ang diary na nakapatong sa mesa.

“Bakit ba kasi ganito ka-importante ang bahay na ‘to para sa’yo? Hindi ba pwedeng iwanan na lang natin ‘to?” tanong ni Lara.

Hindi sumagot agad si Samuel. Sa halip, tumingin siya sa diary, tila hinuhugot ang lakas mula rito.

“Lara, ang bahay na ito… hindi ko lang ito project. Sa tingin ko, may dahilan kung bakit napunta ito sa akin,” sagot niya.

“Nahulog ka na, muntik ka nang masaktan nang husto. Hindi pa ba sapat iyon para tumigil ka?” Basag ang boses ni Lara, halatang nag-aalala.

“Hindi,” mariing tugon ni Samuel. “May gusto itong ipakita sa akin. Ang diary, ang babaeng nakita ko… hindi ito basta-bastang coincidence lang. May kwento rito na kailangan kong alamin.”

Pagkatapos ng mahabang araw, nagpasya si Samuel na matulog nang maaga. Ngunit sa kanyang pagtulog, tila ang bahay ay nagpasya muling magpakita ng hiwaga nito.

Sa kanyang panaginip, naramdaman niyang naglalakad siya sa loob ng bahay. Ang mga sahig ay maayos, ang dingding ay hindi na sira, at ang paligid ay puno ng liwanag ng araw.

Nakita niya ang babaeng umiiyak, nakaupo sa tabi ng malaking bintana sa itaas na palapag. Ang mukha nito ay tila malabo pa rin, ngunit ang kalungkutan nito ay tagos sa puso.

“Bakit ka umiiyak?” tanong niya, kahit alam niyang wala siyang sagot na aasahan.

“Tulungan mo ako…” bulong ng babae habang tumatayo si Samuel at naglakad papalapit.

“Huwag mo akong iwan! Ano’ng kailangan mong tulong?!” Sigaw niya, ngunit tila hindi siya naririnig ng babae.

Biglang bumagsak ang liwanag, at ang paligid ay napuno ng dilim. Sa gitna ng kanyang takot, narinig niya ang isang malakas na sigaw mula sa baba.

“Samuel! Gumising ka!” tinig iyon ni Lara, ginigising siya mula sa kanyang bangungot.

Napasigaw si Samuel at biglang nagising, pawis na pawis at hinihingal.

“Anong nangyari?!” tanong ni Lara, gulat na gulat.

“Ang babae… nakita ko ulit siya. May sinabi siya sa akin. Tulungan ko daw siya,” sagot niya, pilit inaayos ang paghinga.

“Samuel, baka naman epekto lang ng diary. Na-obsess ka na,” sagot ni Lara.

“Hindi, Lara. Mas lalong tumitindi ang pakiramdam ko na may gustong iparating ang bahay na ito,” sagot niya, puno ng paninindigan.

Kinabukasan, habang iniisip pa rin ni Samuel ang kanyang panaginip, nagdesisyon siyang bumalik sa ikalawang palapag. Sa kabila ng pilit na paghadlang ni Lara, hindi niya mapigilan ang sarili.

“Kung ano man ang gusto nitong bahay, hindi ko malalaman kung hindi ko ito haharapin,” sabi niya kay Lara bago umakyat.

Habang iniinspeksyon niya ang sahig kung saan siya bumagsak, napansin niya ang isang bagay na tila nakalibing sa ilalim ng mga kahoy na plank.

Kumuha siya ng martilyo at crowbar, maingat na binuksan ang bahagi ng sahig. Doon, tumambad ang isang maliit na kahon na yari sa kahoy.

“Lara! Halika rito,” tawag niya, puno ng kaba at excitement.

“Anong nakita mo ngayon?” tanong ni Lara habang papalapit.

Binuksan ni Samuel ang kahon, at sa loob nito ay naroon ang ilang lumang litrato ng isang babae na kahawig ng nasa kanyang panaginip. Kasama nito ang ilang piraso ng sulat na may luma at kupas na tinta.

“Siya ito…” sambit niya, halos hindi makapaniwala.

“Samuel, sino ‘yan?” tanong ni Lara, natatakot.

“Hindi ko alam… pero kailangan kong alamin,” sagot niya, habang pilit binabasa ang mga sulat.

Ang mga nakasulat ay mga hinaing ng isang babae tungkol sa pag-iisa at paghihirap sa loob ng bahay.

“Huwag mong hayaan na mabaon ang kwento ko…” ang huling linya ng isa sa mga sulat.

Habang hawak ang mga litrato at sulat, lalong lumalalim ang koneksyon ni Samuel sa bahay. Ang mga sagot na hinahanap niya ay tila unti-unting lumilitaw, ngunit kasabay nito ang pagtaas ng tensyon at misteryo.

“Lara, may gustong sabihin ang bahay na ‘to. At ako ang makikinig,” aniya, habang nakatitig sa isang litrato ng babaeng nakangiti ngunit tila puno ng lungkot.

Ano pa kaya ang mga lihim na natatago sa bahay na ito? Tuluyan na bang mabubunyag ang kwento ng babaeng nagdurusa?