“Apollo, Artemis,” saway sa kanila ni Luther. “You’re both in your thirties. Pero para pa rin kayong mga batang nag-aaway.”
“I’m sorry,” korus nilang dalawa ni Artemis.
“Apollo, mag-usap tayo,” anang ama nila.
Napatingin siya sa seryosong mukha nito.
“Pagkatapos kumain,” dugtong ni Luther.
Tumango lang siya. Mukhang hindi na niya maiinom ang kape niya.
Tahimik lang ang lahat habang kumakain. Ang maririnig lang ay ang minsang pagpipingkian ng mga kubyertos. Hindi naman palaging ganoon ang sitwasyon, subalit nang mga sandaling iyon ay tila may makapal na tensiyon ang nasa hangin.
“I’m done eating.” Idinampi ni Apollo sa magkabilang sulok ng mga labi ang table napkin.
Tumango si Luther. Tapos na rin itong kumain. “Let’s go.”
Nag-aalalang napalingon sa kanila si Ruthie, pero hindi
