Broken Trust, Mended Hearts ( Tagalog )

Talk

"You look good," sabi ni McKay sa akin nang maka pasok na ako sa sasakyan niya.

"Thank you," ikling sabi ko sa kanya. "So ano na ang plano mo?" tanong ko.

"Mamaya na sasabihin ko sayo," hindi ko na lang din siya sinagot.

McKay and I were hanging out at a table in the middle of the gymnasium, where the event was held. The place was reminiscent of a club, bustling with life and energy. The tables were neatly arranged, with people exchanging stories and laughing around us. In one corner, the DJ stood with his decks, ready to deliver tunes that would thrill everyone.

Students were eating and drinking, enjoying themselves with their friends and swapping stories as they awaited the start of the program. Music enveloped the surroundings, creating a joyful atmosphere. The lights, in red and green, brought the gymnasium to life, resembling a forest of people.

As time passed, the place became livelier. People praised their classmates who were performing and awaited the surprises to come. Hope and happiness filled the air as everyone anticipated a night full of memories and joy.

Dahil malapit na rin magsimula ang event, iniwan ako ni McKay dito sa table ng mag-isa dahil tatawagin sila isa-isa sa stage mamaya. Napag-usapan din naman kanina na hindi ako aalis dito sa mesa dahil gagawa siya ng paraan para papuntahin dito si Thunder.

Hindi naman kasi ako sanay sa ganito, pero gagawin ko ito para makausap ko si Thunder. Meron namang mga lalaki na lumalapit sa akin pero hindi ko pinapansin. Hindi naman ito ang pinunta ko dito.

Dahil sa dami ng mga studyante na lumalapit sa akin, umalis na lang muna ako sa mesa. Nag-text ako kay McKay na lalabas na muna ako. Pagdating ko sa school field, agad kong napansin ang kagandahan ng lugar. Napaligiran ito ng mga puno na nagbibigay ng natatanging kalinisan at kagandahan sa paligid. Ang damo ay sariwa at malambot sa paa, nagbibigay ng pakiramdam ng kapayapaan at kaginhawaan.

Even though it was nighttime, it was very bright because of the moon that provided meticulous illumination to the entire area. The cool breeze swept away the warmth and brought a unique calmness to the environment.

Nearby the gymnasium, I could hear the loud laughter and shouts of the students enjoying themselves inside. It reflected the happiness and joy prevailing within the school.

Habang nakaupo ako, may nakita akong tao na tumatayo sa kabilang banda. Hindi naman siya gumagalaw, parang nakaharap sa akin. Ang creepy nun. Hindi ko pa rin inalis ang tingin ko sa kanya, pero hindi rin siya gumagalaw. Hanggang sa nahiga siya sa damuhan. Hindi ko na lang din ito pinansin, baka nagpapahangin rin lang siya.

I realized that there could be many possible reasons why she fell, like being drunk. A lot of things ran through my mind, so I decided to approach her to investigate. I walked slowly toward her, carefully with each step. Suddenly, I slipped and stumbled.

"Ahhhh, ouch," hiyaw ko nang madapa ako. Bigla naman siyang tumayo, ngunit hindi ko pa rin makita ang kanyang mukha dahil sa kadiliman, ngunit alam kong lalaki siya.

"Are you okay?" tanong ko sa kanya habang tumatayo. Lumapit siya sa akin at tinulungan akong tumayo.

"Bakit ka pa kasi nandito?" inis na sabi niya. Oo, si Thunder nga. Bakit nga ba siya nandito? Hindi ba siya sumasali sa party nila?

"Hello, che-check ko lang sana kung okay ka lang, and I'm supposed to ask you that question? Bakit nandito ka? Hindi ka ba kasali dun?" sarcastic na tanong ko sa kanya.

"Why are you even here? Di ba hindi ka sanay sa ganitong mga ganap?" tanong niya.

Hindi ko agad siya nasagot. Nandito talaga ako para kausapin siya, pero ngayong nasa harap ko na siya, hindi ko na siya matanong. Kahit na sabihin ko na lilisan na ako at lalayo sa kanilang lahat, hindi ko pa rin maiwasang mayroon pa akong nararamdaman para sa kanya.

Bumalik siya sa pagkakaupo sa damuhan at sumunod naman ako. Tahimik lang kaming dalawa na nakatingin sa field. Narinig ko siyang humigop ng malalim na hininga. Nakakailang ang katahimikan.

"Bakit wala ka doon? Diba dapat nandoon ka kasi para naman sa inyo 'yung party niyo?" tanong ko sa kanya. Hindi siya sumagot agad. Binalikan niya lang ang pagtitig sa field bago sumagot.

"Gusto ko lang ng hangin," kalmadong sagot niya. Nginitian ko lang siya. Bumalot na naman yung katahimikan sa aming dalawa.

"Why?" tanong ko. Gusto ko sanang sabihin sa kanya lahat ng nararamdaman ko. Ang dami ko pang dapat sabihin sa kanya, pero bakit walang lumalabas sa bibig ko. Pinipigilan ko ang sarili ko para hindi maiyak.

Inayos naman niya yung pagkaka-upo niya at inilagay yung dalawang braso niya sa tuhod niya. Hindi niya ako sinagot agad. Kitang-kita ko sa mukha niya na para bang nag-iisip pa siya kung anong isasagot sa akin.

He just hugged me and kissed my forehead, then he said, "Let's stop this. I realized that I still love Athena. I thought I've moved on pero mahal ko pa talaga siya. I'm just happy when I'm with you but every night I regret why I did not fight for her. I still stalked her. I wanted to do things with her. I'm sorry I tried to love you but hindi mahal ko pa talaga siya."

I was dumbfounded, hindi ko namamalayan na tumutulo na pala yung luha ko. Nanlumo ako, I wish I was her na kayang niyang gawin lahat para sa taong mahal niya. Lahat ng sakit na naranasan ko ng ilang araw bumalik sa akin. I cried so hard na halos hindi na ako makapagsalita. Halos iniwan na ako ng lahat, pati mga kaibigan ko na itinuring ko nang pamilya ay iniwan ako para sa kanya.

Kumawala ako sa yakap niya. I just cried. Gusto kong magsalita pero hindi ko nagawa. Gusto ko siyang murahin dahil sa ginawa niya pero walang salita ang lumalabas sa bibig ko. Ang sakit, sobrang sakit. Hindi ko inaasahan na mangyayari sa akin ito. Niyakap ko lang yung tuhod ko habang umiiyak.

"I'm sorry, umuwi ka na. Gabi na," tumayo na siya at umalis.

I wasn't expecting this. I thought that when we talked, I would feel better, but it turned out to be the opposite. I knew deep down that he didn't love me, but hearing it from his own lips was excruciatingly painful.

I found myself completely shattered. The weight of his words hit me like a ton of bricks, leaving me feeling empty and lost. The realization that he didn't feel the same way about me as I did about him was like a knife to the heart.

I couldn't hold back my tears as I stood alone in the field, surrounded by the pouring rain. It was as if the heavens were weeping with me, empathizing with the agony in my soul. The raindrops mingled with my tears, blurring my vision and adding to the overwhelming sense of despair.

I stayed there for what felt like an eternity, consumed by the pain of unrequited love. Every moment seemed to stretch on endlessly, each second filled with the crushing weight of disappointment and heartache

Eventually, as the rain began to subside and the darkness of night enveloped me, I reluctantly dragged myself away from the field. But the pain remained, gnawing at my insides, as I trudged home through the damp streets, feeling utterly alone in my sorrow.

Nagbihis na ako para makatulog na, pero sobrang bigat pa rin ng nararamdaman ko. Nakahiga na ako nang biglang tumunog yung phone ko. Tinignan ko ito at nakita ko yung message sa akin ni McKay.

From Mck:

Where you?

I'm sorry I don't have a chance to talk with Thunder kanina. He left.

Attorney? Nasaan ka ba?

Hatid na lang kita. Wala na si Thunder eh.

Nakalimutan ko pa pala magpaalam sa kanya.

To McK:

It's okay, McKay. I'm in my condo na. Naka pag-usap na rin namin kanina. Salamat.

Natulog na rin ako dahil sobrang antok ko na rin. Halos alas-kwatro na rin ng umaga, umiiyak ako buong gabi.