Ang Babaeng Pinagkaitan Ng Hustisya (SPG)

Kahit Mahirap Kakayanin

CHAPTER 4

Anna’s POV

Hindi ko alam kung paano ko napapagalaw ang lahat. Hindi ko alam kung paano ko nagagampanan ang bawat papel na kailangan kong gampanan sa buhay. Bilang breadwinner ng pamilya, parang ako na ang nagiging backbone nila. Pero hindi ko ito pinagsisisihan. Kung may mga pagkakataon na pagod ako, pilit kong binubuo ang sarili ko dahil alam ko na mahal na mahal nila ako, at higit sa lahat, ako ang nagiging sandigan nila.

Gabi na naman, at habang naglalaba ako sa labas ng bahay, narinig ko ang tawag ni Brix. “Ate! Puwede ba kitang makausap?”

Agad akong tumigil at lumingon. Si Brix, na bagamat bata pa, ay palaging nagpapakita ng malasakit sa akin. "Ano 'yan, Brix? May problema ba?" tanong ko sa kanya.

“Wala naman, Ate. Gusto ko lang sana magpasalamat sa lahat ng ginagawa mo para sa amin,” sabi niya, na may ngiti sa labi.

Masaya ako sa narinig ko, at hindi ko naiwasang mapaluha ng konti. Si Brix, bagamat kabataan pa lang, ay napaka-sensitibo at matalino na.

“Brix, okay lang. Kailangan ko ‘to para sa ating lahat. Hindi ko kayang pabayaan kayo,” sagot ko sa kanya habang ipinagpapatuloy ang paglalaba.

Habang nag-uusap kami, hindi ko maiwasang magbalik-tanaw sa mga pinagmulan namin. Nagsimula kami sa hirap, pero ang aming pamilya ay hindi sumuko. Sinikap ko para makapag-aral siya. Alam ko na sa kabila ng aming sitwasyon, mas mahalaga ang edukasyon para kay Brix.

Hindi ko inaasahan na ang mga sumunod na linggo ay magdadala sa amin ng isang malaking pagsubok. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang darating na mga kaganapan.

Isang araw, habang nag-aayos ako ng mga papeles sa bahay, dumating si Heinzee na may hawak na bagong kaso. Tumingin siya sa akin, at nakita ko sa mga mata niya ang determinasyon, pero pati ang pag-aalala.

“Ano ‘yan, Heinzee?” tanong ko habang naglalakad papunta sa kanya.

“Anna, may kliyente akong nagsasabi ng hindi magandang balita. Si Mr. Rodrigo Ledesma, ang amo ni Manong Pedro, ay gumawa na ng hakbang para maghiganti. Inilabas nila ang mga reklamo laban kay Manong Pedro na nagsasabi na may utang daw siya sa kanila,” sabi ni Heinzee, ang boses niya ay seryoso.

Napakunot ang noo ko. “Eh, paano ‘yon? Hindi ba’t napatunayan na wala siyang kasalanan sa sunog?”

“Yun nga eh. Pero si Rodrigo, hindi titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya. At ngayon, gusto niyang patunayan na may utang si Manong Pedro para mapilitan itong ibenta ang lupa,” sagot ni Heinzee.

Hindi ko na alam kung ano ang mararamdaman ko. Kung si Rodrigo ay magpapatuloy ng ganitong hakbang, siguradong maaaligaga na naman ang buhay ni Manong Pedro. Gusto ko sana siyang matulungan, pero hindi ko alam kung paano.

“Ano ang plano mo, Heinzee?” tanong ko, nag-aalala sa kinabukasan ni Manong Pedro.

“Pipilitin kong maging maagap. Hindi puwedeng matuloy ang plano ni Rodrigo. Kung papayag tayo sa kanilang mga hinihingi, matatapos na ang lahat ng hirap ng pamilya ni Manong Pedro,” sagot ni Heinzee habang tinatapik ang balikat ko.

Tumingin ako sa mata ni Heinzee. Alam kong handa siya sa laban, at hindi ako magdadalawang-isip na sumuporta sa kanya, gaya ng ginawa ko kay Manong Pedro.

Ang buhay namin ay nagpatuloy sa araw-araw na pagsusubok. Sa kabila ng lahat ng ito, naaalala ko ang mga simpleng bagay na nagpapalakas sa akin. Tulad ng mga araw na kapag magkasama kaming kumakain, tahimik ngunit puno ng saya ang aming pamilya.

Isang gabi, habang kasama ko ang aking pamilya, iniisip ko kung paano magagawa ni Heinzee ang lahat ng ito. Wala akong kaalam-alam kung anong magiging kinalabasan ng kaso ni Manong Pedro. Ngunit alam ko, sa kabila ng lahat ng pagsubok, isang bagay ang tiyak: hindi kami susuko.

Dumating ang araw ng hearing, at si Heinzee, sa lahat ng kanyang kahusayan, ay naging pinakamalaking tagapagtanggol ni Manong Pedro. Nandiyan siya, hindi lang bilang abogado, kundi bilang kaibigan at isang tao na nagsisilbing ilaw sa madilim na kalagayan ni Manong Pedro.

Habang ako naman, sa likod ng lahat ng ito, nagsusumikap pa ring magtulungan ang pamilya, pinapalakas ko ang bawat isa. Ang pagsusumikap ni Heinzee at ang pagmamahal ko sa pamilya ko ang nagsisilbing gabay namin sa mga hinaharap na pagsubok.

Pagkatapos ng ilang linggo ng walang katapusang hearings at dokumentasyon, dumating ang desisyon ng korte. Napagpasyahan na hindi totoo ang mga akusasyon laban kay Manong Pedro.

Habang naririnig ko ang desisyon, hindi ko napigilan ang mapaluha. Kung wala ang tulong ni Heinzee, hindi ko alam kung anong mangyayari kay Manong Pedro at sa pamilya namin.

Nang magtagumpay kami, natutunan ko ang isang mahalagang aral. Ang buhay ay hindi laging makakamtan sa isang iglap, pero sa pagtutulungan at pagmamahal, wala tayong hindi kayang lampasan. Kung hindi dahil sa dedikasyon ni Heinzee bilang abogado, at sa mga sakripisyo ko bilang isang anak, malamang hindi magiging ganito ang buhay namin.

Dahil sa tagumpay ni Heinzee, si Manong Pedro ay nakapagpatuloy ng mas magaan ang buhay. Ang lupa niya ay hindi na kailangang ibenta, at natutunan ko na walang bagay na hindi pwedeng baguhin, basta’t may tamang tao at suporta.

Ang buhay namin ay hindi perpekto, pero ang pamilya namin, at ang pagmamahal na nakatanim sa bawat isa sa amin, ang tunay na nagpapalakas sa akin. Sa kabila ng lahat ng pagsubok, ako pa rin ay naniniwala na ang pamilya ay ang pinakamahalagang bagay sa mundo.

“Anna, salamat sa lahat,” sabi ni Heinzee sa akin habang kami ay nag-uusap pagkatapos ng lahat ng ito.

“Ikaw, Heinzee, salamat din. Kasi ang pagmamahal mo sa pamilya ko ay hindi matutumbasan,” sagot ko, habang tinatapik siya sa balikat.

Nang magsalubong ang aming mga mata, naramdaman ko na sa bawat pagsubok na dumaan, ang pagmamahal namin sa isa’t isa ang tunay na nagbibigay ng lakas at patuloy na nagtutulungan upang maabot ang aming mga pangarap.

Sa mga araw na dumaan, hindi ko na mabilang kung ilang beses akong nagdasal. Kailangan ko ng lakas, hindi lang para sa akin, kundi para sa mga magulang ko. Si Mama at Papa, habang matanda na, patuloy na nagsusumikap sa kabila ng kanilang mga sakit. Alam kong mahirap ang buhay namin, pero ang pagmamahal nila sa amin, sa akin at kay Brix, ang siyang nagpapaalala sa akin na kahit sa gitna ng hirap, hindi kami maghihiwalay.

Nasa tabi ako ng kama ng Mama ko, at tinitingnan ko siya habang nagpapahinga. Ang mga mata niyang halos malabo, at ang balat niyang matamlay, tila ba ang buhay namin ay sumasalamin sa lahat ng hirap na pinagdaanan. Habang pinagmamasdan ko siya, isang bagay ang naisip ko—kailangan kong magpatuloy.

“Mama, Papa... I love you both. Kakayanin ko lahat ng ito para sa inyo,” sabi ko habang pinipigilan ang luhang dumaloy sa aking mata. Hindi ko na kayang itago pa ang nararamdaman ko. Hindi ko kayang makita silang nahihirapan, kaya’t napagdesisyunan ko na wala nang atrasan.

Habang nilalapitan ko si Papa, si Brix ay abala naman sa paghahanda ng pagkain sa maliit na kusina namin. Alam kong simpleng buhay lang kami, pero ang pamilya ko, sila ang nagpapaalala sa akin kung bakit ko ginagawa ang lahat ng ito. Gusto kong magtagumpay para sa kanila, para sa pamilya ko.

Alam ko na si Brix ay may mga pangarap, at sa kabila ng mga paghihirap na dinaanan namin, pinapahalagahan namin ang edukasyon. Isang araw, habang ako ay nag-aasikaso ng mga papeles, dumaan si Brix at iniabot sa akin ang isang sulat.

"Ate, ito po 'yung mga grades ko," sabi niya, habang abot ang ngiti sa kanyang mga mata. "Sana matuwa kayo."

Tumingin ako sa kanya at agad kong binasa ang kanyang mga grado. Hindi ko na kayang pigilan ang luhang dumaloy sa aking mata. Hindi ko akalain na sa kabila ng lahat ng hinaharap niya—ang hirap ng buhay, ang pagkakaroon ng magulang na may sakit, at ang kakulangan sa mga materyal na bagay—nakapag-aral siya ng mabuti.

“Brix, sobrang proud ako sa ‘yo,” sabi ko habang niyayakap siya. “Huwag mong kalilimutan na ang mga pangarap mo ay aming pangarap din. I’ll do everything to make sure you reach them.”

“Salamat po, Ate,” sagot niya, na may halong kaligayahan at pasasalamat sa kanyang mata.

Hindi ko alam kung anong magaganap sa hinaharap, pero sa mga simpleng hakbang na ito, natutunan ko na kahit gaano pa kahirap ang buhay, ang mahalaga ay nagsusumikap tayong lahat para sa isa’t isa. Alam ko na darating ang araw na ang lahat ng paghihirap namin ay magbubunga ng tagumpay, at si Brix ang magiging katuwang ko sa pag-abot ng mga pangarap namin bilang isang pamilya.

Samantalang pinipilit kong mangyaring maayos ang lahat, dumarating na ang mga bagong pagsubok sa amin. Sa kabila ng tagumpay ni Heinzee sa mga kaso, parang may mga bagay na patuloy na sumusubok sa amin.

Minsan, hindi ko maiwasang mapaisip: Kaya ko ba lahat ng ito? Matapos ang lahat ng paghihirap na pinagdadaanan namin, dumating na naman ang bagong suliranin. Nakita ko si Heinzee na nagsabi sa akin ng isang balita na magpapabago ng lahat.

“Anna,” simula ni Heinzee habang kami ay nag-uusap sa phone, “may bagong kaso tayo na may kinalaman sa kumpanya ni Rodrigo. This time, may kinalaman na ito sa mga hindi tamang transaksyon ng kumpanya niya. Kung hindi natin siya mapigilan, malaki ang magiging epekto nito sa ating pamilya.”

Bumagsak ang aking mga balikat. Paano kung ito na ang magtapos ng lahat ng sakripisyo namin? Paano kung ang tagumpay na ipinaglalaban ko ay bigla na lang mawawala? Pero alam ko, hindi ako pwedeng sumuko. Hindi lang para sa pamilya ko, kundi para kay Heinzee, na tumutulong sa amin.

“Ano ang kailangan kong gawin?” tanong ko kay Heinzee.

“Kailangan mong magtulungan tayo, Anna,” sagot niya, puno ng pagnanais na magtagumpay. “This is our chance to end it all.”

Alam kong hindi magiging madali ang labang ito. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa susunod, pero ang alam ko, hindi ko kayang bumigay. Hindi para kay Rodrigo, hindi para sa iba. Kundi para sa pamilya ko—para kay Mama, Papa, at Brix.

Pagkatapos ng ilang linggo ng pagpaplano, dumating na ang araw ng paglilitis. Hindi ko kayang manood habang ang aming pamilya ay muling binabaluktot ng sistema. Kaya’t sa bawat hakbang na ginawa ni Heinzee, ginawa ko rin ang aking bahagi. Hindi lang ito isang laban para kay Manong Pedro, kundi laban para sa aming pamilya.

Nasa korte kami ni Heinzee, at habang binabasa ni Heinzee ang mga dokumento, nagtakda kami ng mga hakbang para maipatigil ang mga maling gawain ni Rodrigo. Alam kong si Heinzee ay handa na, at ang mga mata ko ay hindi matawa-tawa sa kanya.

Ngunit ang pinaka-nakakatakot ay ang mawalan ng lahat ng ito, at hindi ko kayang makita iyon. Hindi ko kayang magkamali, at higit sa lahat, hindi ko kayang mawalan ng pagkakataon para sa aking pamilya.

Sa pagtatapos ng kaso, muling nagtagumpay kami. Napatunayan na walang basehan ang mga alegasyon laban kay Manong Pedro, at si Rodrigo ay nagsimulang magtago sa likod ng kanyang mga pagkukulang.

Hindi ko na kayang itago ang kaligayahan at pasasalamat na nararamdaman ko. Ang mga magulang ko, si Brix, at si Heinzee—lahat kami ay nagbunyi ng tagumpay. Alam kong ito na ang simula ng bagong buhay namin, na puno ng pag-asa at oportunidad.

Habang yakap ko si Mama at Papa, hindi ko mapigilan ang luha. “I love you both. Kakayanin ko lahat ng ito para sa inyo,” ang huling sinabi ko bago magtapos ang araw na iyon. Alam kong sa bawat hakbang namin, ang pagmamahal namin sa isa’t isa ang magbibigay lakas upang patuloy na magsikap at magtagumpay sa buhay.