Ang Babaeng Pinagkaitan Ng Hustisya (SPG)

KASO NG SCAM

CHAPTER 5

Heinzee’s POV

Habang hinihintay ko ang aking susunod na kaso, tumunog ang cellphone ko. Napansin ko ang pangalan ni Anna sa screen. Sobrang saya ko dahil siya ang tumawag. Kamakailan lang, nagsimula akong magtulungan sa mga kaso para kay Anna at sa pamilya niya. Kasama ko siya sa bawat hakbang na ginagawa ko, at alam kong siya ang pinaka-malaking dahilan kung bakit ako masigasig sa pagtulong sa iba.

"Nasa trabaho ka pa ba?" tanong niya, ang boses niya'y puno ng alalahanin at pagmamahal. "May mga kaso ka pa ba ngayon?"

"Oo, may panibagong kaso akong haharapin ngayon. Pero, babawi ako mamaya," sagot ko, sabay tawa. "Ano ba, mamaya magde-date tayo. Kailangan ko din ng oras para sa ‘yo."

Naramdaman ko ang kaligayahan sa mga salitang iyon, na parang nagkaroon ako ng lakas para magpatuloy kahit gaano pa kabigat ang mga hamon sa buhay. Si Anna, ang pinakamahalaga sa lahat, ang nagbibigay saya sa buhay ko.

"Sige, Heinzee. Wala akong problema. Alam ko na kahit busy ka, uunahin mo pa rin ako," sagot ni Anna na may kasamang ngiti, kahit na hindi ko siya nakikita.

Matapos ang pag-uusap na iyon, kinuha ko na ang mga papeles para sa kasong haharapin ko ngayong araw. Nakahanda na ako. Isang scam case ang dinala sa amin ng aking kliyente. Si Mr. Renato Sison, isang businessman na naloko ng kanyang mga kasamahan sa negosyo. Sa simula, hindi ko naisip na magiging mahirap ang kaso. Pero habang pinaghahandaan ko ito, napansin ko na may mga butas sa mga testimonya ng mga saksi ng kabilang partido.

Dahil sa bilis ng oras, dumaan na ako sa korte. Pagpasok ko ng room ng korte, naramdaman ko ang bigat ng sitwasyon. Si Mr. Sison, isang matandang negosyante, ay nagtiwala sa mga tao na iniwasan ang mga legal na alituntunin upang makinabang. Nasa harap na kami ng Judge, at nagsimula ang pagdinig.

"Honorable Judge, inihahain ko po ang aming mga ebidensya laban sa mga akusado, na walang ibang layunin kundi linlangin ang aking kliyente na si Mr. Renato Sison," simulang sabi ko, ang boses ko ay malakas at tiwala.

Ang mga akusado ay isang grupo ng mga businessman na may mga link sa malalaking kumpanya. Ayon sa kwento, niloko nila si Mr. Sison gamit ang pekeng dokumento at pekeng negosyo upang makuha ang kanyang malaking halaga ng puhunan. Ang mga kliyente ng mga akusado ay nagbigay ng maling impormasyon kay Mr. Sison, at nakapag-pondo sila ng milyon-milyong pera mula sa kanyang negosyo.

"Alam ko po, Honorable Judge, na sa unang tingin, maaari itong magmukhang isang simpleng misunderstanding. Pero sa kabila ng lahat ng ebidensya na ito, malinaw na ito ay isang sistematikong pangloloko," patuloy ko.

Hindi ako tumigil sa pag-prepara ng mga ebidensya. Nakita ko na ang iba sa mga saksi ng kabilang partido ay nag-aatubili sa kanilang testimonya, kaya’t ipinagpatuloy ko ang paghihikayat sa mga miyembro ng korte na suriin ang mga datos na aming iniharap. Nandiyan na ang mga pekeng kontrata, mga hindi tunay na investment reports, at ang mga record na nagpapakita ng pagsasamantala ng mga akusado. Alam kong hindi ko kayang matalo ang mga ito kung hindi kami magpapatuloy ng matibay na pag-depensa.

Habang nagpatuloy ang trial, hindi ko maiwasang mag-isip tungkol kay Anna. Ibang klase ang pag-suporta niya sa akin. Hindi siya nakakaramdam ng takot sa mga hamon ng buhay, at sa kanya ako laging lumalapit upang magpatulong. Nagbibigay siya sa akin ng lakas at pag-asa.

Habang nagpapatuloy ako sa case, nakatingin ako sa mga mata ni Anna. Sa bawat sandali na ang kaso ay nagiging mahirap, naiisip ko ang mga panaho ng simpleng gabing kami lang dalawa ang magkasama—sa mga oras ng pag-uusap, mga tawanan, at mga pangarap na parehong nabubuo sa amin. Hindi ko na kayang magkamali.

Bawat araw na ipinaglalaban ko ang kliyente ko, ang kasamahan ko sa buhay, ang pamilya ko, at ang mga pangarap namin ni Anna, isang bagay ang natutunan ko—hindi lang sa abogasiya, kundi sa buhay: hindi mo kayang gawin mag-isa ang lahat ng bagay, at ang pinakamahalaga ay ang magkaroon ka ng mga taong magtitiwala at susuporta sa'yo.

Sa sumunod na linggo, muling nagsimula ang pagdinig. Naramdaman ko ang tensyon sa loob ng courtroom. Ang ibang mga abogado ay nagsimulang magtangka na sirain ang kredibilidad ng aming mga ebidensya at mga saksi, ngunit sa bawat hakbang na ginagawa ko, nararamdaman ko ang lakas na ibinibigay sa akin ni Anna.

"Mr. Gamboa," tawag ng Judge, "Mayroon pa bang ibang ebidensya na nais niyong iprisenta?"

Sumagot ako ng may kumpiyansa. "Oo, Honor. Mayroon pa kaming mga testigo na magpapatibay sa aming mga alegasyon. Lahat ng ebidensya ay malinaw at sapat na upang ipakita ang layunin ng mga akusado."

Pinalakas ng bawat patunay na aming ipinakita ang aming posisyon sa kaso. Natapos ang araw na iyon na may mga pagkatalo sa panig ng mga akusado. Ang mga detalye na aming ipinakita ay hindi na matatakpan pa. At sa bawat hakbang na ginawa ko, naramdaman ko ang lumalakas na tiwala ko sa aking sarili at sa aming laban. Si Anna, na hindi lang siya asawa, kundi isang matibay na katuwang sa buhay, ay laging nagsasabi sa akin, "Heinzee, kaya mo 'yan."

Natapos ang kaso sa panalo ng aming kliyente. Napawalang-sala ang mga akusado at napatunayan na hindi sila nagpakita ng anumang magandang layunin sa kanilang negosyo. Si Mr. Renato Sison, ang aming kliyente, ay nagpasalamat sa amin, at natulungan siyang makuha ang kanyang karapatan.

Sa huli, bumalik kami ni Anna sa aming mga plano para mag-de-date. Bago kami magtulungan sa lahat ng hinaharap, naranasan namin ang magkasama sa mga simpleng sandali—sa lahat ng hirap, sa mga tagumpay at pagkatalo, ang pinakamahalaga ay ang pagkakaroon ng kasamahan sa buhay.

Habang naglalakad kami sa harap ng court, sinabi ko sa kanya, "Anna, hindi ko magagawa ito kung wala ka. Laging ikaw ang dahilan kung bakit lumalaban ako."

Sinabi niya, "At laging ikaw ang dahilan kung bakit ako nagiging masaya."

At sa mga simpleng pangarap na kami lang dalawa ang may alam, natutunan ko: ang buhay ay hindi laging madali, pero kung mayroon kang katuwang, kaya mong pagtagumpayan ang lahat.

Habang naglalakad kami ni Anna palabas ng courthouse, ramdam ko ang saya at kaginhawahan sa bawat hakbang. Naalala ko ang mga oras ng pagod at pagkatalo sa mga nakaraang linggo, ngunit sa kabila ng lahat, napatunayan ko ang aking kakayahan at ang mga prinsipyo na pinanindigan ko. Lahat ng iyon ay nagkaroon ng kahulugan nang matulungan ko ang isang tao na nararapat na mabigyan ng hustisya. At higit sa lahat, ang nararamdaman ko ay hindi lang tagumpay sa korte, kundi tagumpay sa aking buhay—dahil sa harap ng lahat ng pagsubok, nahanap ko ang tunay na kaligayahan kay Anna.

"Hin, ang saya ko na nanalo tayo," sabi ni Anna habang tinutulungan akong maglakad. Ang mata niya ay kumikislap ng kasiyahan, at alam kong siya rin ay nagagalak sa tagumpay ng kaso.

"Masaya akong nakita kita. Alam mo ba, hindi lang ito tagumpay ko. Tagumpay din nating dalawa," sagot ko, ang aking boses ay puno ng pagmamahal. Hindi ko na kayang itago pa ang nararamdaman ko para sa kanya. Sa tuwing magkasama kami, nararamdaman ko ang lakas at inspirasyon na nagbibigay sa akin ng tibay upang harapin ang anumang hamon.

Bago kami makarating sa kotse, tinanong niya ako, "Heinzee, anong plano natin pagkatapos ng lahat ng ito?"

Pinisil ko ang kamay niya, "Syempre, magde-date tayo. Alam ko na hindi ko pa napapasaya nang buo ang puso mo, kaya't ngayon, maghahanap tayo ng pagkakataon para magkasama tayo sa isang gabing puno ng pagmamahal."

Habang naglalakad kami, ramdam ko ang simpleng kaligayahan. Hindi kailangang magkapera o magkaproblema, basta’t ang mga tao sa paligid mo ay nagsusuportahan at nagtutulungan. Natutunan ko na sa bawat laban, may kaakibat na pagkatuto. Mas marami kang natututunan hindi lamang sa iyong mga kaso kundi sa tunay na halaga ng buhay—ang halaga ng pamilya, ng pagmamahal, at ng pagsuporta sa isa't isa.

Matapos ang ilang linggo ng mga pagdinig sa korte, umabot kami sa puntong magkakaroon na ng desisyon ang hukuman. Ngunit sa kabila ng aming tagumpay, nagpatuloy pa rin ang aming mga pagsubok. Habang naglalakad kami ni Anna papunta sa isang café upang magdiwang ng aming tagumpay, may natanggap akong tawag mula sa isang kliyente. Isang bagong kaso na kinailangan ko agad pangalagaan.

"Si Mrs. Alicia Garcia. Isa siyang may-ari ng isang maliit na negosyo at niloko ng isang partner niya," sabi ko kay Anna habang tinitingnan ko ang mga detalye ng bagong kaso.

"Grabe, Heinzee. Mukhang masyado pang mabigat ito. Pero alam ko kaya mo 'yan. Lagi kang may solusyon," sabi ni Anna na may kasamang pag-aalala ngunit may matibay na tiwala sa akin.

"Salamat, Anna. Kasi ikaw ang nagbibigay sa akin ng lakas. Hindi ko kayang magtagumpay ng mag-isa," sagot ko, sabay tingin sa kanya at ngumingiti.

Nakita ko ang ilaw sa mata ni Anna habang nakikinig siya sa akin. Alam ko na kahit anong mangyari, nandiyan siya para sa akin, upang maging sandigan at katuwang sa bawat laban. Sa tuwing kami’y magkasama, pakiramdam ko, hindi ko na kailangan ng iba pang bagay kundi siya lang—si Anna, ang aking gabay at inspirasyon sa lahat ng aspeto ng buhay.

Habang patuloy kaming magkasama ni Anna, hindi ko maiwasang mag-isip kung gaano na kami kalapit. Hindi ko na kailangang maghanap ng iba pa, dahil sa kanya ko naramdaman ang totoong pagmamahal. Naramdaman ko rin sa bawat araw na ang pagmamahal na mayroon kami ay hindi isang simpleng relasyon kundi isang matibay na pag-uugnay na walang hanggan.

Ang kanyang mga pangarap ay nagsanib sa mga pangarap ko. Si Anna ang nagpapalakas sa akin na gawin ang lahat ng makakaya ko para sa amin, at sa kabila ng lahat ng hirap at pagsubok, hindi kami tatalikod sa isa't isa. Ang pagmamahal namin ay mas matibay kaysa sa lahat ng unos na dumarating sa aming buhay.

"Sa mga susunod na araw, Heinzee, magkasama pa rin tayo, di ba?" tanong ni Anna habang kami ay magkatabi sa isang bench sa café, tinitingnan ang tanawin sa labas ng bintana.

"Hindi ko kayang mabuhay ng wala ka," sagot ko nang tapat, ang aking mata ay nagsasabi ng lahat ng nararamdaman ko. "Hindi ko na kayang mag-isa. Ikaw ang dahilan kung bakit ko ginagawa ang lahat ng ito."

Hinawakan ni Anna ang aking kamay at pinisil ito, "Heinzee, hindi na kita bibitawan. Ikaw ang aking katuwang, at ang pagmamahal ko sa'yo ay hindi matatapos."

Ang mga salita ni Anna ay isang pangako—isang pangako na hindi ko na kailangan pang itanong. Alam ko na kami ay magkasama sa lahat ng laban sa buhay, at hindi na kami kailanman mawawala sa isa’t isa.

Habang ang bawat araw ay nagdaraan, mas lalo akong napapalapit kay Anna. Hindi lang siya ang aking kasintahan, kundi ang aking pinakamahalagang katuwang sa buhay. Sa kabila ng mga kasong kinahaharap ko, ang pinakamahalaga ay ang bawat sandali na kami ay magkasama—ang bawat tawanan, ang bawat pagyakap, at ang bawat pangarap na sabay naming tinatahak.

Ang tagumpay sa kaso ay isa lamang hakbang sa aming paglalakbay. Sa buhay na ito, ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa perang kinikita o sa mga pagpapakita ng materyal na bagay. Ang tunay na tagumpay ay nararamdaman sa puso, at ang pagkakaroon ng isang taong laging nariyan upang magbigay ng pag-asa at pagmamahal—ang pagmamahal na higit pa sa lahat ng pag-subok.

Sa bawat kaso, natutunan ko ang higit pang aral—hindi lang bilang abogado, kundi bilang isang tao na may malasakit sa kapwa. At sa kabila ng lahat ng ito, natutunan ko na ang pinakaimportanteng tagumpay ay ang pagmamahal na walang hanggan.

"Anna, magkasama tayo hanggang dulo, ha?" tanong ko sa kanya habang hawak ko ang kanyang kamay.

"Oo, Heinzee. Magkasama tayo sa lahat ng laban."

At doon, alam ko na kami ay magtatagumpay sa buhay—ng magkasama.