Pangako
1870 Words
CHAPTER 2
Heinzee POV
Ako si Heinzee Gamboa, 30 years old, isang simpleng negosyante na naninirahan sa Maynila. Madaling araw pa lang, abala na ako sa pagpaplano ng mga deliveries para sa negosyo kong maliit na café na patok sa mga estudyante. Pero higit sa lahat, ang nagbibigay kulay sa araw ko ay ang taong mahal ko—si Anna Tan, ang babaeng pinapangarap ng kahit sinong lalaki.
Si Anna ay simple lang, pero sa simpleng mga bagay niya ako humanga. Hindi siya mahilig sa luho, mas inuuna niya ang pamilya kaysa sarili. Siya ang tipo ng babae na kahit pagod na ay patuloy na lumalaban. At bilang kasintahan niya, alam kong tungkulin ko na gawing mas magaan ang mundo niya.
Noong araw na unang nagkita kami, hindi ko akalaing magbabago ang buhay ko. Iyon ang araw na nagpunta siya sa café ko para mag-apply bilang part-timer. Napansin ko agad ang pagod sa kanyang mga mata, pero hindi iyon nakakabawas sa ganda niya.
"Good afternoon, Sir. Pwede po bang mag-apply bilang part-timer?" tanong niya habang mahigpit na hawak ang brown envelope.
Ngumiti ako. "Of course! Pero Sir agad? Heinzee na lang," sagot ko habang pilit na itinatago ang interes na agad kong naramdaman sa kanya.
Hindi ko alam kung anong meron siya, pero may kakaiba siyang dating na parang sinasabi ng puso ko, siya na ‘yun.
Ngayon, tatlong taon na mula nang una kaming magkita, at kahit hindi perpekto ang sitwasyon ng pamilya niya, hindi ko kailanman naisip na iwan siya. Mahal ko si Anna—ang buong siya. Kahit anong hirap, handa akong sumuporta sa kanya, kasi alam kong ganoon din ang gagawin niya para sa akin.
Bumuntong-hininga ako habang nagda-drive papunta sa bahay nila Anna. Nang malaman kong may bagong problema na naman silang hinaharap—yung tungkol sa utang ng pinsan niya—hindi ko maiwasang mag-alala. Alam ko kung gaano siya nagsusumikap para sa pamilya niya.
Pagdating ko sa bahay nila, nakita ko siyang nakaupo sa labas, tila malalim ang iniisip. Nilapitan ko siya nang dahan-dahan.
"Anna," tawag ko habang umupo sa tabi niya.
Tumingin siya sa akin, pilit na ngumiti. "Heinzee, anong ginagawa mo dito? Hindi ba dapat nasa café ka?"
"Pwede bang hindi mo muna isipin yung trabaho ko? Mas importante ka sa akin," sagot ko habang hinawakan ang kamay niya.
"Ano ba, ang drama mo," tugon niya sabay tawa, pero alam kong pilit iyon.
"Anna, hindi ko man kayang solusyunan lahat ng problema mo, pero nandito ako. Kapag pagod ka na, pwede kang sumandal sa akin, okay?"
Tumingin siya sa akin nang matagal, bago siya sumagot. "Salamat, Heinzee. Hindi mo alam kung gaano kahalaga 'yang sinasabi mo."
Habang kasama ko si Anna, napansin kong dumaan ang kapatid niyang si Brix, bitbit ang isang stack ng libro. Nginitian ko siya.
"Brix, mukhang busy ka ah. Ano na naman 'yang ginagawa mo?" tanong ko.
"Ay! Kuya Heinzee, research lang po para sa science project namin. Gusto ko kasi ipakita kay Ate na kaya ko ring tumulong," sagot niya nang may ngiti.
"Tuloy mo lang 'yan, Brix. Swerte ng Ate mo sa'yo," sabi ko, habang iniisip kung paano pa ako makakatulong sa pamilya nila.
Alam kong ayaw ni Anna ng mga magarbong bagay, pero naisip kong kailangan niya ng konting pahinga. Kaya isang araw, habang nasa café, sinorpresa ko siya ng simpleng dinner date.
"Anna, pwede bang mag-date tayo mamaya?" tanong ko sa telepono.
"Huh? Heinzee, hindi na siguro. Ang dami kong ginagawa, tapos—"
"Anna, please. Isang gabi lang. Saka huwag kang mag-alala, ako ang bahala sa lahat," pilit kong sabi.
Nang gabing iyon, dinala ko siya sa isang rooftop na may magandang tanawin ng mga ilaw ng lungsod. Simple lang ang setup—isang mesa na may kandila at paborito niyang pagkaing adobo at sinigang.
"Wow, ang effort mo naman," sabi niya habang nakangiti.
"Anything para mapangiti ka," sagot ko.
Habang kumakain kami, napansin kong parang gumaan ang mukha niya. "Salamat, Heinzee. Alam kong hindi madali ang buhay ko, pero dahil sa'yo, parang kaya kong harapin lahat."
"Anna, gusto kong malaman mo na kahit anong mangyari, nandito ako. Hindi mo kailangang mag-isa. Ako na ang bahala sa'yo."
Isang linggo matapos ang dinner date namin, dumating ang balita na nagbago ng lahat. Habang nasa trabaho ako, tumawag si Anna.
"Heinzee… si Papa. Dinala namin sa ospital," sabi niya, at ramdam ko ang kaba sa boses niya.
Agad akong nagpunta sa ospital. Pagdating ko, nakita kong yakap-yakap ni Anna si Brix habang umiiyak. Nilapitan ko siya at hinawakan ang balikat niya.
"Anna, anong sabi ng doktor?" tanong ko.
"Stable na si Papa, pero kailangan ng masinsinang gamutan. Sobrang mahal ng gagastusin, Heinzee," sagot niya habang umiiyak.
"Anna, tutulungan kita. Gagawin natin ang lahat para kay Papa."
Sa mga sumunod na araw, magkasama kaming naghanap ng paraan para makaipon ng pera. Tumulong si Brix sa pagbebenta ng kung anu-ano sa school, at ako naman ay nagbukas ng fundraising campaign sa café.
Nang malaman ng mga regular na customers ang sitwasyon ni Anna, nagboluntaryo silang tumulong.
"Heinzee, tulungan natin si Anna. Alam namin kung gaano kahirap ang pinagdadaanan niya," sabi ng isa sa mga customers.
"Salamat, guys. Alam kong matutuwa si Anna sa ginagawa niyo," sagot ko habang nagpapasalamat.
Sa kabila ng lahat ng pagsubok, nagawa naming makaipon para sa ospital ni Mang Joseph. Unti-unting gumaling ang ama ni Anna, at bumalik ang ngiti sa kanilang pamilya.
Isang gabi, habang nakaupo kami sa labas ng bahay nila, niyakap ako ni Anna nang mahigpit.
"Salamat, Heinzee. Hindi ko alam kung paano kami babangon kung wala ka," sabi niya habang umiiyak.
"Anna, ikaw ang dahilan kung bakit ako nagsusumikap. Mahal kita, at handa akong harapin ang lahat basta kasama kita," sagot ko.
Tumingin siya sa akin nang matagal, at sa gabing iyon, sigurado akong siya na ang babaeng gusto kong makasama habambuhay.
Habang nakaupo kami sa ilalim ng malamlam na buwan, hinawakan ni Anna ang kamay ko nang mahigpit. Ramdam ko ang init ng kanyang palad at ang bigat ng damdaming matagal niyang itinatago.
“Heinzee,” mahina niyang tawag.
“Yes, Anna?” sagot ko, sabay pisil sa kamay niya.
Tumingala siya at tumitig sa mga bituin bago muling nagsalita. “Hindi ko alam kung paano kita pasasalamatan. Sa lahat ng sakripisyo mo para sa akin, para sa pamilya ko… You’re too good to be true.”
Napangiti ako. Hinila ko siya papalapit at inilagay ang kanyang ulo sa aking balikat. “Anna, ikaw ang dahilan kung bakit nagagawa ko lahat ng ito. Hindi ito sakripisyo, kasi para sa akin, ikaw ang buhay ko.”
Natigilan siya, at naramdaman kong bahagya siyang nanginig. “Pero paano kung dumating ang araw na hindi na kita mabigay ng dahilan para manatili? Paano kung masaktan kita?”
Huminga ako nang malalim bago sumagot. “Anna, sa pag-ibig, hindi mo kailangang maging perpekto. Ang mahalaga, nandito tayo para sa isa’t isa. At tandaan mo, kahit gaano kahirap, hindi kita iiwan.”
Sa mga salitang iyon, naramdaman ko ang unti-unting pagluwag ng kanyang dibdib. Yumakap siya sa akin nang mahigpit, at sa gabing iyon, parang tumigil ang mundo namin.
Habang patuloy na lumalaban si Anna para sa pamilya niya, alam kong oras na para gawin ko ang matagal ko nang plano. Hindi ko na kayang ipagpaliban pa. Alam kong siya na ang gusto kong makasama habangbuhay.
Kinaumagahan, pumunta ako sa jewelry store na matagal ko nang iniisip bisitahin. Simple lang ang singsing na pinili ko—hindi magarbo, pero elegante at bagay na bagay kay Anna.
Habang hawak ko ang kahon ng singsing, iniisip ko kung paano ko siya yayain. Gusto kong gawing espesyal ang araw na ito, pero sa totoo lang, wala akong pakialam kung saan o paano. Basta’t masabi ko sa kanya kung gaano ko siya kamahal.
Nang gabing iyon, nagpasya akong puntahan si Anna sa bahay nila. May dala akong cake mula sa café at ang kahon ng singsing na nakatago sa bulsa ng aking jacket.
Pero pagdating ko, sinalubong ako ni Brix na mukhang balisa.
“Kuya Heinzee, kailangan mo pong pumunta sa ospital!” sabi niya, halos maiyak na.
Biglang bumilis ang t***k ng puso ko. “Anong nangyari? Si Anna ba? Si Mang Joseph?”
“Si Ate Anna po... Nahimatay siya kanina habang naglalaba. Nasa ospital po siya ngayon,” paliwanag ni Brix.
Hindi na ako nagdalawang-isip at agad na pumunta sa ospital. Pagdating ko roon, nakita kong nakaupo sa labas ng emergency room sina Aling Laura at si Brix, parehong may kaba sa mukha.
“Ano na ang sabi ng doktor?” tanong ko agad.
“Sinabi nila na overfatigue daw,” sagot ni Aling Laura habang pinapahid ang luha. “Masyado na siyang pagod. Sobra-sobra na ang ginagawa niya para sa amin.”
Tumayo ako at tiningnan ang pintuan ng emergency room. Hindi ko matiis ang sakit na nararamdaman ko sa nakikitang paghihirap ni Anna. Sa isip ko, kailangan kong gawing mas magaan ang buhay niya—kailangan kong gawing mas maganda ang kinabukasan niya.
Pagkalipas ng ilang oras, lumabas ang doktor at sinabi sa amin na maayos na ang lagay ni Anna. Pagpasok ko sa kwarto, nakita ko siyang nakahiga, mukhang pagod pero tahimik na natutulog.
Lumapit ako sa kama niya at hinawakan ang kanyang kamay. Mahina akong bumulong, “Anna, hindi na kita papayagang pagod na pagod na ganyan. Pangako, hindi mo na kailangang mag-alala para sa pamilya mo, kasi aalagaan ko kayo.”
Nagising siya at ngumiti nang makita ako. “Heinzee… Sorry kung nag-alala ka. Ayos lang ako.”
“Ayos lang? Anna, hindi mo na kailangang magpaka-martir. Nandito ako, okay? Hindi mo kailangang gawin lahat ng ‘to mag-isa.”
Napaiyak siya at niyakap ako. “Salamat, Heinzee. Hindi ko alam kung paano ako nagkaroon ng isang tulad mo.”
Paglabas ni Anna mula sa ospital, sinigurado kong makakapagpahinga siya. At isang linggo matapos siyang gumaling, dinala ko siya sa parehong rooftop kung saan kami nag-dinner dati.
“Bakit tayo nandito ulit?” tanong niya habang nakatingin sa akin nang may pagtataka.
“Gusto ko lang ipaalala sa’yo kung gaano kita kamahal,” sabi ko habang hinihila siya papunta sa mesa.
Habang kumakain kami, unti-unti kong inilabas ang singsing mula sa bulsa ko. Lumuhod ako sa harap niya, at nakita kong nanlaki ang mga mata niya sa gulat.
“Heinzee…” bulong niya, habang ang mga mata niya ay nag-umpisang mapuno ng luha.
“Anna Tan, ikaw ang babaeng pinangarap ko. Ikaw ang dahilan kung bakit araw-araw akong nagsusumikap. At kahit ano pa ang harapin natin, gusto kong makasama ka habangbuhay. Will you marry me?”
Hindi na siya nakapagsalita. Tumango lang siya habang umiiyak, at doon ko siya niyakap nang mahigpit. Sa gabing iyon, parang kami lang ang tao sa mundo—walang problema, walang hirap, puro pagmamahal lang.
Habang nakaupo kami sa rooftop, pinangako namin sa isa’t isa na haharapin namin ang lahat nang magkasama. Ang mga problema ng pamilya ni Anna, ang negosyo ko, at ang mga darating pang pagsubok—lahat ng ito ay alam naming mas magiging magaan dahil sa pagmamahalan namin.
At habang tinitingnan ko siya, alam kong ginawa ko ang tamang desisyon. Dahil si Anna ang babaeng magpapasaya sa akin habangbuhay.
- Writer
