.
Omzumda tüfeğim, yine kum ve taşlarla dolu patikada temkinlice ilerlerken vahşi doğanın senfonisine kulak verdim bir süre. Bu engin coğrafyada sanki bir kartal gibi kanat çırparak yükselip sonsuzluğa doğru süzülürken evet, ruhumun ait olduğu yer burasıydı! Dağların arasında, doğanın kalbinde, özgürlüğün ve huzurun sonsuz coşkusunda...
O teğmen sayesinde oradan sorunsuz bir şekilde çıkmayı başarmıştım. Ve şimdi bu leş kokan kıyafetler içinde olmaktan her ne kadar iğrensem de terörist kılığında ilerliyordum karargaha doğru. Karargah buraya epey uzaktı. Lakin yolda devriye yapan askerlere denk gelmeyi umuyordum, tabi bu kılıkla beni terörist sanıp vurmazlarsa...
" imdaaatt! "
Soğuk hava ciğerlerimi doldururken küçük bir kız çocuğundan gelen tiz bir çığlık, kalbimi adeta bir mengene gib
