Zamanın yavaş aktığı, endişeyle yoğrulmuş dakikaların ardından Gökhan amcamı nihayet acil servise gitmeye ikna edebilmiştim. Gökhan albay acile doğru ilerlerken ben de endişe ve umut dolu bir telaşla, kardeşim gibi sevdiğim adamın kaldırıldığı odanın önünde almıştım soluğu.
Kapıyı aralamadan önce derin bir nefesle doldurdum ciğerlerimi. Birkaç saat önce içimi kemiren korku, şimdi yerini tuhaf bir heyecana bırakmıştı. Kapıyı usulca aralayıp başımı içeri uzattığımda ise tenindeki solgunluğa inat, hasta yatağında âdeta parlayan bir Volkan Göktürk karşılamıştı beni.
" Nefes... Sonunda geldin be kızım, yoksa tozunu yutacaktım bu yatağın! ”
Dudaklarında çiçek açan, yorgunluğun çizgileriyle bezeli tebessümü ile yine yapmıştı Volkanlığını. Başımı umutsuzca iki yana sallarken, “ Bir insan hi
