Zamanın yavaş aktığı, endişeyle yoğrulmuş dakikaların ardından, Gökhan amcamı nihayet acil servise gitmeye ikna edebilmiştim. Gökhan albay acile doğru ilerlerken ben de endişe ve umut dolu bir telaşla, kardeşim gibi sevdiğim adamın kaldırıldığı hastane odasının önünde almıştım soluğu.
Derin bir nefes alarak usulca araladığım kapıdan başımı heyecanla içeriye uzattığımda ise tenindeki solgunluğa inat hasta yatağında adeta parlayan bir Volkan Göktürk karşılamıştı beni.
" Nefes... Sonunda geldin be kızım, yoksa tozunu yutacaktım bu yatağın! ”
Dudaklarında çiçek açan yorgunluğun çizgileriyle bezeli tebessümü ile yine Volkanlığını yaptığında umutsuzca iki yana salladım başımı; “ Bir insan hiç mi değişmez? Bu halde bile mi aynı Volkan’sın, anlamıyorum ki! “
“ Değişmek? O da ne? Klasik mode
