" Senin sessizliğinle durdu zaman abi… Uyan da nefes alsın dünyam. "
AZAP DOLU BEKLEYİŞ
Zamanın acımasız akışında takvimden kopan her yaprak bir mevsimin sonunu müjdelerken, ağaçların yapraklarını dökmesi misali birer birer bırakıyorduk geride; anılarımızı, yaşadıklarımızı.... Kimi zaman isteyerek, çoğu zamansa içimiz yana yana...
Bu süreçte de her birimizin yüreğinde özlemle beklenen bir şey vardı. Kimisi sevdiğinin yolunu gözlerken kimisi hasta yakınının şifasını diliyordu. Kimi mutluluğu arzularken kimi ise çektiği acılara son verecek bir günün hayalini kuruyordu...
Yüksekova Devlet Hastanesi’ nin soğuk taş duvarlarının loş ışığı altında bir haftadır umutla beklemekten yorgun düşmüş bedenim, taşıyamadığı acının ağırlığı ile usulca çöktü yere. Bu dizlerimin üzerine kapanmış hâlimle
