" Senin sessizliğinle durdu zaman abi… Uyan da nefes alsın dünyam. "
AZAP DOLU BEKLEYİŞ
Zamanın acımasız akışı içinde takvimden kopan her yaprak, bir mevsimin sonunu fısıldıyordu. Bizde tıpkı ağaçların dallarından usulca kopup düşen yapraklar misali savruluyorduk zamanın içinde. Anılarımız, yaşadıklarımız... Her biri zamanın akışında sessizce solup giden izlerdi. Kimi zaman isteyerek, çoğu zamansa içimiz yana yana vazgeçiyorduk. Yine de içimizde hep bir bekleyiş vardı. Kimimiz sevdiğinin yolunu gözlüyor, kimimiz şifa diliyordu... Kimi mutluluğu isterken, kimi ise acılarının son bulacağı günü hayal ediyordu.
Yüksekova Devlet Hastanesi... Yine gözlerimde dinmeyen yaşlar, dizlerimde dermanı kesilmiş bir yorgunluk ve ruhumda her saniye biraz daha büyüyen o kimsesiz boşluk...
Kaç gün olmuşt
