One night stand with mr. mysterious

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang masira ang relasyon namin. Siguro noong naging madalas na siyang mag-reply nang late. O noong unti-unti nang nawala ang lambing niya. O baka noong nagsimula akong matulog gabi-gabi na may kutob na may mali. Pero kahit anong isip ko, isang bagay lang ang sigurado. Hindi ko inakalang mahuhuli ko siya. "Erica, wait." Napahinto ako sa paglalakad nang marinig ko ang boses ni Kyle sa likod ko. Mahigpit kong hinawakan ang strap ng bag ko habang pinipigilan ang sariling lumuha. "What?" Napailing siya. "Please, pakinggan mo muna ako." Napatawa ako nang mapait. "Pakinggan kita? After kong makita kang may kayakap na ibang babae?" Hindi siya agad nakasagot. At sapat na iyon. Sapat para malaman kong totoo ang lahat. Na hindi lang ako praning. Na hindi lang ako nag-o-overthink. Na talagang niloko niya ako. "Erica—" "Stop." Napailing ako habang pinupunasan ang luha ko. "Pagod na ako, Kyle." At sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, pinili kong talikuran siya. Hindi na ako lumingon. Hindi na rin ako nakinig. Kasi kung mahal ka talaga ng isang tao, hindi mo kailangang magmakaawa para piliin ka. --- Pagdating ko sa condo ng best friend kong si Ahrienna, agad niya akong sinalubong. "Hoy! Bakit mukha kang umiiyak?" Hindi ko na napigilan. Parang sumabog lahat ng emosyon na buong araw kong pinipigilang ilabas. "Naghiwalay na kami." Nanlaki ang mata niya. "Teka, ano?!" Ikinuwento ko lahat. Mula sa mga hinala ko hanggang sa mismong araw na nahuli ko siya. Pagkatapos kong magsalita, ilang segundo siyang natahimik. Saka siya huminga nang malalim. "Ang kapal ng mukha niya." Napatawa ako kahit masakit. "Te naman." "Hindi, seryoso. Kung nandito siya ngayon, sasampalin ko siya." Napailing ako. Pero kahit paano, gumaan ang pakiramdam ko. Minsan talaga sapat na ang may taong handang makinig. "O siya." Tumayo si Ahrienna. "Magbihis ka." Napakunot-noo ako. "Bakit?" "Lalabas tayo." "Ayoko." "Wala akong pake." "Ahrienna—" "Walang sad girl ngayon. One night lang. Kailangan mong magsaya." Hindi ko alam kung bakit ako pumayag. Siguro dahil pagod na akong umiyak. Siguro dahil gusto ko lang makalimot kahit sandali. At siguro dahil gusto kong maramdaman na buhay pa rin ako. --- Malakas ang tugtog sa club. Makulay ang ilaw. At halos hindi ko marinig ang sarili kong iniisip. Perfect. Dahil iyon mismo ang gusto ko. Walang isipin. Walang problema. Walang Kyle. "Shot!" Sigaw ni Ahrienna habang inaabot sa akin ang isang baso. Napailing ako pero tinanggap ko rin. Isa. Dalawa. Tatlo. Hanggang sa hindi ko na mabilang. Hindi naman ako lasing. Pero sapat para gumaan ang pakiramdam ko. Sapat para tumigil ang puso ko sa kakasakit. At doon ko siya nakita. Nakatayo sa kabilang bahagi ng bar. Matangkad. Naka-itim. At seryoso ang mukha. Hindi siya nakikipag-usap sa kahit sino. Hindi rin siya mukhang interesado sa paligid. Pero nakatingin siya sa akin. Diretso. Parang ako lang ang tao sa lugar. Napakurap ako. Gwapo siya. Pero hindi iyon ang unang napansin ko. Yung mga mata niya. Parang may tinatagong sikreto. Parang may kwentong hindi niya kailanman ikukwento. At nakakainis dahil gusto kong malaman. "Besh." Tinulak ako ni Ahrienna. "Nakatingin ka." "Hindi ah." "Sinungaling." Napatawa siya. Bago pa ako makasagot, may tumabing lalaki sa akin. "A drink?" Muntik akong mabulunan. Dahil siya iyon. Yung lalaking kanina ko pa napapansin. Mas gwapo pala siya sa malapitan. At mas nakakakaba. "Are you talking to me?" tanong ko. Bahagya siyang ngumiti. "Ikaw lang naman ang nandito." Napairap ako. "Funny." "A little." Napatawa ako. At nakakagulat dahil iyon ang unang totoong tawa ko buong araw. "What's your name?" tanong ko. Akala ko sasagutin niya agad. Pero hindi. Sa halip, tinitigan niya lang ako. Parang pinag-aaralan. Parang sinusubukang alamin kung sino ako. "Do names matter?" Napakunot-noo ako. "Weird mo." "I know." Napailing ako. Pero sa halip na mainis, lalo lang akong nacurious. --- Hindi ko namalayang halos isang oras na pala kaming magkausap. At sa kabila ng pagiging estranghero niya, pakiramdam ko komportable ako. Wala siyang masyadong sinasabi tungkol sa sarili niya. Pero marunong siyang makinig. At minsan pala, iyon ang mas importante. Hindi ko alam kung dahil sa alak. O dahil pagod na akong maging malungkot. Pero unti-unti akong naging masaya. Parang gumaan ang lahat. Parang nawala kahit sandali ang sakit. At nang gabing iyon, pinili kong huwag magtanong. Pinili kong huwag isipin ang bukas. Pinili kong mabuhay sa sandali. --- Nagising ako dahil sa sinag ng araw. Mabigat ang ulo ko. At parang may mali. Dahan-dahan akong nagmulat ng mata. Hindi pamilyar ang kisame. Hindi pamilyar ang silid. At siguradong hindi ito ang kwarto ko. Nanlaki ang mga mata ko. Mabilis akong napabangon. At doon ko siya nakita. Mahimbing na natutulog sa kabilang bahagi ng kama. Tumigil ang mundo ko. Unti-unting bumalik sa akin ang mga alaala ng nakaraang gabi. Ang club. Ang mga usapan namin. Ang mga ngiti. At ang desisyong ginawa naming dalawa habang pareho kaming nahahatak ng emosyon at ng sandali. Napahawak ako sa noo ko. "Oh my God..." Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman. Hiya. Gulat. Pagsisisi. O kung ano pa man. Ang alam ko lang, hindi ko kayang manatili roon. Kinuha ko agad ang mga gamit ko. At bago pa siya magising, tahimik akong lumabas ng silid. Walang paalam. Walang pangalan. Walang paliwanag. Akala ko, matatapos na roon ang lahat. Na isa lang iyong pagkakamaling dala ng isang masakit na gabi. Hindi ko alam na ang lalaking iniwan ko sa kwartong iyon... Ang siya palang magiging dahilan kung bakit tuluyan nang magbabago ang buhay ko. aaaaahhh!!! ano ba kasing kalandian ang pinasok mo Erica?? nag-aaral ka pa pero dahil nakipaghiwalay ka lang kung ano na pinasok mo. P'wede bang ibalik ang oras?? damn. Anong gagawin ko ngayon?? Nakakahiya ka self!! natulog ka tapos katabi pa lalaki and ang problem—omg!!