May mga bagay talagang hindi mo pwedeng takasan habambuhay.
Katulad na lang ni Dylan. Naestatwa ako ngayong kaharap ko siya.
Huling kita namin ay sa art exhibit pa. At ngayong nagkita ulit kami pagkatapos ng ginawa ni Marina sa akin, kinailangan ko pa ulit ipaalala sa sariling hindi siya dapat parte ng memorya ko.
Napaatras ako. Binukas-sara ko ang mga mata ko, animo nagulat sa biglang paglapit ng isang estranghero sa akin.
Magsasalita pa lang sana ako para suportahan ang pag-arte ko nang makita ko na naman ang pagsilay ng mala-anghel niyang ngiti na madaling makaloko ng tao.
Rumehistro tuloy sa isip ko noong unang beses ko siyang nakaharap sa birthday party ni PJ sa Batangas. He also had the same fun and kind aura which fooled me into thinking that it wasn’t possible for him to be a
