GÖLGELERDE AŞK [ASKER].

KAÇIŞ PLANI

Odadaki gerilimden lambalar falan patlayacaktı eşyalar dile gelip tepki verecekti neredeyse. Daha bir kaç saat öncesine kadar haklı olan bendim. Noldu benim o taviz vermez dik duruşuma. Yerle bir oldu çünkü ben Ateşin bebeği öğrenme ihtimalini hiç düşünmedim o kadar emindim ki ortaya çıkmayacağına o yüzden şimdi böyle kalakaldım. Neyse toparlamam gerekiyordu savaşacaktım üste çıkmam lazımdı. Tam ağzımı açıp konuşmaya başlayacaktım ki odanın kapısının açılmasıyla gözler kapıya döndü.

“Defne iyi misin güzelim” diyen Levent abiye gözlerimden kalpler çıkarak baktım resmen. İşte beklenilen kurtarıcım diye düşünüp o kadar rahatladım ki meğer erken sevinmişim farkında değildim. Resmen zafer kazanmış gibi modumu yükselttim ve planımı yaptım. Levent abiyle burdan çıkacaktım İstanbula gidip aslanlar gibi çocuğumu doğuracaktım. Tabi ben böyle yükselerden uçarken hayat yaptığım tüm planları bozdu.

“İyiyim Levent abicim” çok sevecenim şu an Allahım canım kendim aferim Defne.

“Gelmene çok sevindim bende bugün İstanbula dönmeyi düşünüyordum.

“Sana ulaşamayınca Ferdayı aradım hastanede olduğunu söyleyince ilk uçakla geldim. İyi olduğuna sevindim “ tam konuşmaya devam edecekken

“Levent “ sesiyle hepimiz Ateşe döndük.

“Ateş kardeşim senin burda ne işin var “ diyerek sarılırken birbirlerinin ciğerlerini sökercesine sırtlarına vurdular. Noluyor yani bu adam benden rol çalıyor resmen o benim Levent abim şu an Ateşe karşı yanımda olması gereken kişi diye düşünürken soruyu yanıtlamadan önce gözlerini gözlerime dikip meydan okurcasına adeta hesap sorarcasına baktı ve

“Baba oluyormuşum onu öğrendim biraz geç oldu ama olsun doğumdan sonra da öğrenebilirdim ya da çocuk üniversiteye geçtiğinde de “ diyip resmen lafını koydu ortaya. Aa şuna bak ya . Levent abi ağır ağır kafasını bana çevirdi ben ise kedi yavrusu gibi bakıyordum ki

“Defne bu deli mi senin çocuğunun babası? Sana babasının haberi olması gerek demiştim ya hani yaptığımız o konuşmayı hatırlıyor musun? Heh işte o konuşmayı unut sen kendini daha farklı şeylere hazırla resmen pimi çekilmiş bir bomba ile yan yanasın şu an “ diyerek içime serin serin sular serpti. Aman ne kadar güzel oldu ya

“Onun deliliği beni ilgilendirmiyor Levent abi ilk uçakla seninle birlikte bende İstanbula dönüyorum.” Dememle Ateş bana doğru bir adım geldi zaten yanımda bitiverdi hemen . Maşallah kendisi odayı tek başına kaplıyordu resmen.

“Bak Defne abini dinlemeni tavsiye ederim. Benim ayarlarımla oynama lütfen nereye gideceksin. Seni bu halde bırakır kıyım ben”

“Seni ilgilendirmez hem siz nerden tanışıyorsunuz ki” konu değiştir Defnee

“Doğu görevinde tanışmıştık o gün bugündür iletişimiz devam etmiştir. “ diyen Levent abiye bakıp sınra Ateşe dönüp alkış yaptım

“Nerdeyse akraba çıkcaz ama sen bana aylarca bir mesaj bile göndermedin gerçekten harikasın ya düşüncelerimde ne kadar haklıymışın gördük. Neyse ben gidiyorum buna kimse engel olamaz “ dedikten sonra yataktan kalktım üzerimi düzelttim ve çıkaya hazır olduğumun mesajını verdim . Tabi biz hararetle konuşurken o esnada hemşire gelip dama yolunu çıkarmıştı. “Levent abi gidelim “ kolumdan kavrayan Ateşe bakıp “kolumu bırak ben gidicem “ derken “hiçbir yere gitmiyorsun diyerek sinirle çıkıştı. “Kolumu bırak” kurtarmaya çalıştıkça daha da sıkıyordu ve iyice canım acımaya başladı. Ateş ise gözlerini gözlerime dikmiş milim kıpırdamıyordu yerinden. “Ben gidicem kolumu bırak “ iyice bağırmaya başlamıştım artık. O sırada Timur abi “Ateş sakin ol “

“Karışmayın siz sen benimle geliyorsun o çocuk benim” diyerek kendini gösterdi diğer eli hal kolumdaydı. “Olabilir doğumda haber ederim hediyeni alır gelirsin görürsün “ alaycı bir ifadeyle karşılık verdim. “Artık kolumu bırak canımı acıtıyorsun dememe rağmen hala bırakmıyordu. Ferda ise boştaki elimi tutmuş bana destek veriyordu. “Ateş Defnenin kolunu bırak izin ver kıza ters düşmek istemiyorum “ Levent abi çok net bir şekilde söyledi oda bir anda buz kesti.

Ateş yandan Levent abiye bakarken yavaşça kolumu bıraktı. Kolum mosmor olmuştu resmen o halini görünce iyice ağlamaya başladım ve bir hışım odadan çıktım. Herkes peşimden gelmeye başladı bu sefer koşmaya başladım. Artık yaşadıklarımı kaldıramıyordum. Bir şeyi daha sindiremeden yenisi ekleniyordu bu kadarı çok fazlaydı. Gözyaşlarımdan bulanık gördüğüm yolda iyice hızlanmaya başladım döndüğümde Ateşin peşimden geldiğini görünce koşmaya başladım

“Defne koşma bebeğimize bişey olacak söz veriyorum sakince konuşucaz “ demesi üzerine sözleri ok gibi saplandı kalbime. Bebeğim daha yeni tehlike atlattı. Ben nasıl böyle düşüncesizce davrandım Ateş haklıydı. Bebeğimiz dediği an sanki bir aileymişiz gibi hissettim. Annemle babamı kaybettikten sonra en çok hasretini çektiğim şeydi bu. Bir gün benim de ailem olabilir mi acaba diye düşünürken Ateş yanıma geldi.

“Defne iyi misin “ diyerek sarıldı bana . Karşı koyamadım. Sarıldığı zaman içimde eksik boşluk ne duygu varsa hepsi tamamlanıyordu sanki. Onun sıcaklığını hissettiğimden beri içten içe benim için özel olduğunu hissediyordum. Direnemedim ona dolanmak için kalkan kollarıma. Ve karşılık verip ellerimi sırtında sabitleyerek sarıldım. Şu an bitmese hiç konuşmak zorunda kalmasak gerçekleri kenara koysak diye düşünürken bir kaç dakikadır o şekilde olduğumuzu farkedince kendimi birden geri çektim. Elleriyle yüzüme düşen saçlarımı kulaklarımın arkasına götürüp yüzümü baş parmağı ile keşfe çıktı. En son dudaklarımda sabitlenen bakışlarnı sonra gözlerime dikerek. “Siz benimsiniz , yeriniz yanım asla bırakmam bunu aklından bile geçirme “dedi.

Dünya durmuştu sanki. Aklımda hep bu adam beni kullandı ve bir daha da arayıp sormadı olarak. Yerleştiği için aksi ihtimali hiç düşünmemiştim. Şu an ne tepki vereceğimi bilemiyordum. Kalbim onun sevgiyle bakan samimi gözlerine inanmamı söylerken mantığım dığru söylese bile olmaz olamaz diyordu.

“Gitmem gerek benim İstanbulda bir hayatım var “

Diyebildim.

“Burada da bir hayat kurarız daha güzelini daha iyisini herşeyi hallederiz lütfen gitme Defne” resmen ciddiydi bu .

“Nasıl olacak bu “ dedim

Sonuçta ha diyince şehir değiştirip bi yere adapte olmak kolay değildi ama ben aslen ne plandığını merak ediyordum. Derin bir nefes aldı ve konuşmaya nasıl başlayacağını düşündü

“Mutlaka bir çözüm bulucam sensiz bir hayat istemiyorum çocuğumun da benden uzakta büyümesini istemiyorum” dedi.

“Ama sen zaten askersin burada ya da İstanbulda olmam senin için ne farkedicek ki.?” Dedim

“Ailem İzmirde yaşıyor her konuda yardımcı olurlar sana ayrıca bende görev için 1 sene kadar buralarda olucam yani hamilelik ve doğumdan sonra bir süre yanında olucam “ dedi şaşırdım. Herşey bir anda değişti tüm dengeler bozuldu.

“Anlamıyorum aklındaki düşünce nedir ?” Nasıl olacaktı tüm bunlar.

“Evlenicez karım olacaksın” ..