ร้อนรักวิศวะร้าย

รุกหนัก

ครีมนั่งนิ่งอยู่บนเบาะรถ ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปหมด ในขณะที่พายุขับรถไปเรื่อย ๆ แต่แทนที่รถจะขับตรงไปทางมหาวิทยาลัยอย่างที่ควรเป็น เขากลับมุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่ครีมคุ้นเคยดี

คอนโดของเขา

หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้น เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพายุถึงไม่ไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยตามปกติ แต่ก็ไม่กล้าถามออกไปตรง ๆ เพราะไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง ความรู้สึกในใจตอนนี้มันปั่นป่วนไปหมด

"พี่พายุพาครีมมาคอนโดทำไมคะ?" สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจถามออกไป เสียงของเธอเบากว่าปกติเล็กน้อย แต่ในใจกลับเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะอยู่แล้ว

เธอไม่ได้คิดอะไรไปไกล... แน่นอนว่าไม่! แต่สมองเจ้ากรรมดันเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ เขาจะพาเธอมาทำไมกัน? ถ้าไม่ใช่เรื่องอย่างว่า

"แล้วเราคิดว่าพี่พาเรามาทำไมล่ะ?" คนตัวโตเหลือบมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากเหมือนกำลังรู้ว่าเธอคิดอะไรไม่ดีบางอย่าง และถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะฟังดูราบเรียบ แต่กลับทำให้ครีมรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นให้หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม

ไม่นาน มือหนาก็หมุนพวงมาลัยเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ลานจอดรถใต้คอนโด คนร่างบางนั่งตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าตอบอะไรออกไป รู้แค่ว่าในตอนนี้ มือของตัวเองกำกระโปรงแน่นโดยไม่รู้ตัว และไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมหัวใจต้องเต้นรัวแบบนี้

‘ใจเย็น ๆ ยัยครีม ตั้งสติตัวเองให้ดีก่อน’

หญิงสาวยังคงนั่งเงียบต่อไป ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ หัวใจเต้นรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ ทำเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่อาจสามารถรับมือไหว และไม่แน่ใจว่าจะปฏิเสธเขายังไงดี เพื่อให้อีกฝ่ายไม่รู้สึกเสียหน้า

ทันทีที่รถจอดสนิท พายุก็หันมามองเธอด้วยแววตาคมเข้มฉายแววขบขัน

"เป็นอะไร?"

"ปะ... เปล่าค่ะ!" ครีมสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบส่ายหัวรัว ๆ

"แล้วทำไมหน้าแดงล่ะ?" พายุหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเอง แล้วเอนตัวพิงเบาะสบาย ๆ แต่พอเขาพูดจบประโยคนั้น หญิงสาวกลับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางรีบยกมือขึ้นแตะแก้มของตัวเองทันที

"ไม่นะคะ! ไม่ได้หน้าแดงสักหน่อย!"

"หื้ม?" พายุเลิกคิ้วสูง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอเล็กน้อย สายตาดูเหมือนกำลังจับผิดอะไรบางอย่าง

"น้องครีมแน่ใจเหรอ?" คนถูกถามย้ำรีบถอยหลังชิดพนักเบาะโดยอัตโนมัติ ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาทันที และคงไม่รู้ตัวว่าพวงแก้มกำลังขึ้นสีแดงฉานมากแค่ไหน

"พะ... พี่พายุ!"

"ครับ?"

"ขยับออกไปก่อนค่ะ!" พายุหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะยอมถอยกลับไปนั่งตรง ๆ ตามเดิม

"โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้ว" เขายกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากก็ยังคงไม่หายไปไหน ส่วนครีมเม้มปากแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพ่ายแพ้ให้เขาอย่างหมดรูป แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติดี พายุพูดก็ขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

"พี่แค่แวะมาเอาเอกสารวิจัยเฉย ๆ"

"...?"

"ลืมไว้บนห้อง" ครีมชะงักไปทันที เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ....แค่มาเอาเอกสาร? นี่เธอคิดไปเองทั้งหมดเลยเหรอ!?

คนร่างบางนั่งอึ้งไปหลายวินาที ก่อนที่ความรู้สึกอับอายจะพุ่งเข้ามาจนแทบอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เธอคิดมากเกินไปเองหรอกเหรอ? นึกแล้วอยากทึ้งหัวตัวเองแรง ๆ

ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อยังคงเม้มเข้าหากันแน่นไม่ยอมปล่อย รู้สึกเหมือนอุณหภูมิบนใบหน้าพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิม จนใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด

"อะ... อ่อ... ค่ะ" เธอพึมพำออกมาเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน แล้วรีบเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองพายุอีกเลย

พายุที่เห็นท่าทางของเธอก็หัวเราะในลำคอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขบขัน

"นี่เราเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า?"

"...!!!" ครีมสะดุ้งเฮือก รีบส่ายหน้ารัว ๆ

"ปะ... เปล่าค่ะ! ครีมไม่ได้คิดอะไรเลยนะ!"

"แน่ใจ?" พายุยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเบาะ สายตายังคงจับจ้องเธอเหมือนกำลังพยายามอ่านความคิด

"แต่หน้าเราดูไปไกลมากเลยนะ"

บ้าแล้ว!

ครีมแทบจะกรี๊ดออกมา เธอรีบคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมากอดไว้แน่น เหมือนเป็นเกราะป้องกันตัวเองจากสายตาของเขา

"พี่พายุ! เลิกพูดได้แล้วนะคะ รีบ ๆ ขึ้นไปเอาวิจัยได้แล้ว เดี๋ยวพวกเราไปมหาวิทยาลัยสายสายกันนะ" พายุที่เห็นคนแก้มแดงพูดเสียงแข็งใส่ไม่มีเหตุผล อีกทั้งท่าทางยังดูร้อนรน จึงหัวเราะเบา ๆ จากนั้นรีบปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วเปิดประตูรถออกไป

"โอเค ๆ ไม่แซวแล้ว" เขาพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งเธอ

"ขึ้นไปบนห้องกันเถอะ" ครีมนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นลมไปตรงนี้จริง ๆ แล้ว เพราะการชวนเธอขึ้นไปบนห้องโต้ง ๆ แบบนี้ เหมือนเป็นการตอกย้ำเรื่องที่เธอเผลอคิดไปไกลเมื่อครู่

“พี่พายุขึ้นไปเอาคนเดียวเลยค่ะ เดี๋ยวครีมรออยู่ในรถได้”

“ถ้างั้นก็ตามใจนะ นั่งอยู่ในรถอาจจะร้อนนิดหนึ่ง” เพราะเขาดับเครื่องยนต์ไปแล้ว แต่พอครีมปฏิเสธที่จะขึ้นไปบนห้องกับเขา คนร่างสูงเลยเดินกลับมาสตาร์ทรถให้ คนรอจะได้ไม่ร้อน