Hinaplos ni Pat ang mukha ni Gennie. Pinahiran niya ng kaniyang mga kamay ang mga luhang umaagos mula sa mga mata nito.
“Hindi ko alam kung paano kita tutulungan. Nalulungkot ako kapag nakikita kitang malungkot.”
“Okay lang iyon Pat. Ganiyan naman talaga ang buhay ‘di ba? Wala akong magawa, kundi labanan ang mga hamong dumadating sa buhay naming mag-iina. Nagpapasalamat pa rin ako sa Diyos na sa kabila ng mga pagsubok, may mga taong handang dumamay…at kayo iyon Pat. Labis labis ang pasasalamat ko sa inyo, lalo na noong wala ka, nandiyan sina Mang Greg at Aling Tisya at hindi nila kami pinabayaan ni Inay. Balang –araw, mababayaran ko rin ang lahat ng mga kabaitan ninyo sa aming pamilya.”
Hindi pa rin mawala ang lungkot sa mga mata ni Gennie. Kahit mabigat ang puso niya, naging magaan i
