"I want you to leave now, Miss Veron," mas mahinang bigkas niya.
Pigil ko ang paghinga at kahit sobrang sakit na ng puso ko ay sinubukan ko pa ring ngumiti. Marahan ko pang hinawakan ang braso niya. And thank God that she didn't flinch.
"Is that what you want, Mareng?" mahinahon kong tanong.
Pilit kong hinuli ang mga tingin niya ngunit naging mailap ang mga iyon.
Hindi ko alam kung dapat na ba akong sumuko kahit na labag sa loob ko. I think she needs space to figure out if she still needs me in her life. Alam ko namang kasalanan kong hindi ko agad sinabi sa kanya ang totoo, ngunit balak ko naman, hindi nga lang ngayon.
"Baby, is that what you want?"
She frowned, then sharply looked at the floor.
"Just leave, Miss Veron. Leave us!"
Para muli iyong suntok sa damdamin ko na kusang nag
