Chapter 2
1715 Words
Lilian Magnaye's POV
"Don't touch me." as he said. Mabilis akong lumayo sa kanya. I don't him to be angry on me. Not now. I know him. Tiyak puro pasa naman ang aabutin ko once na hindi ko siya sinunod. Mag-aalas Dos na nang maka uwi ito. Lasing at tila hindi makapaglakad ng maayos. I saw Silvian besides him. Hinatid at inalalayan siya nito.
"Pasensya na." Ani ko sabay pag kuha kay Leo. Hindi ito umimik at tila hindi ako balak pansinin. Ang lapit ng mukha namin to the point na feeling ko anytime eh mag-kakadikit na kami.. Kasabay ng matinding pag-pintig ng aking puso. Ang animoy ng alak na pumapalahaw sa buong paligid.
Agad naman akong napa bitaw kasabay ng paghawak ko sa aking bibig. Nasusuka ako sa amoy. Mukhang napansin ata ito ni Silvian kaya imbes na matulungan ko siya, ay siya na lang ang naghatid mag-isa kay Leo sa kuwarto nito. Tumungo akong kusina para kumuha ng tubig. Pagkatapos uminom ay lumabas ako at saktong naka baba na ito ng hagdan.
"I'm sorry." I uttered in the middle of nowhere. I felt shock too the way that Silvian do. Mabilis akong yumuko at umiwas ng tingin.
Akala ko lubos itong maapektuhan sa sinabi ko. Pero agad ding itong naglakad kaya ako'y napa hulos diling sundan ito. Not this time. Everyone knows how much I love him and everyone knows too how much I suffered because of what did I do. I ruined him. Special him and Leo. And it makes my heart broke because of this. Seeing him suffered.
I'm too much desperate before to the point na hindi ko na naiisip ang mararamdaman niya. Love makes us courage to keep on going but sometimes love makes us desperate and pain. Or maybe this not a kind of love, it's an obsessession. Masyado akong naging obsessed kay Silvian, dahilan para umabot kami sa ganito. I make their life miserable.
Those precious moment in the past. All the memories with Silvian, gone and fated. It turns to a pieces of mirror that breaks apart. And that's because of me.
"I'm sorry. I really do. Alam kong kasalanan ko ang lahat, alam ko kung gaano n'yo kamahal ang isa't isa, but what about me? Mahal kita Silvian. Higit pa sa sarili ko, higit pa sa lahat ng meron ako. And I'm really sorry. Hindi ko gustong umabot sa ganito ang lahat. Please, I'm begging you. Love me back." Muli akong napa takip ng aking bibig kasabay ng pagbalong ng aking mga luha.
Akala ko susumbatan niya ako. Sasaktan o mumurain man lang co'z that's what I'll deserved, but I'm wrong. Naglakad lang ito at nang makalabas ng pinto ay siya namang pag-upo ko sahig. Eversince I married Leo ni ultimo katiting na salita, sumbat o kung ano pa man. Wala. Wala akong narinig mula sa kanya. And it keeps me suffered in more pain.
Muli kong tinanaw ang pinto kung saan ito lumabas. "Look at you b***h. Begging to my boyfriend? Your such a desperate." Nagulat ako ng makita ko siyang pababa ng hagdan. "It hurts right?" Tanong niya kaya imbes na sagutin ito ay yumuko na lang ako. " You deserve it." Napa liyad ako ng hilahin niya ng madiin ang aking buhok. Ang sakit! Feeling ko anytime ay matatanggal ang mga ito.
"L-let me go." Impit at iyak kong ani sa kanya. Mas tumindi pa ang sakit ng mas lalo n'yang diinan. I saw how terrible he is. Kita ko ang galit at pagkamuhi.
"Enough with your drama. Ano bang akala mo, maawa siya sayo? Hell no! Silvian is mine. He loves me more you do. Ang sakit di'ba? Dahil yung taong mahal mo e, mas mahal ako ako." Aniya kasabay ng pag bitaw sa aking buhok. Akala mo ito lang ang aabutin ko siya pero hindi.
Kahit lasing ito ay mabilis n'yang hinila ng mariin ang kanang braso. Napa kagat labi ko sa sakit. "Please. Tama na." Umiiyak na sambit ko habang siya ay patuloy pa din ang pag hila sa'kin. Hindi niya ako pinakinggan sa halip ay patuloy lang ito. Pagpasok sa kuwarto.
"Anong gagawin mo?" Tanong ko kasabay ng pag-iling ko. Naalarma ako ng may kinuha ito sa mini drawer. Posas. "No! Please. Ayaw ko. Maawa ka." Umiiyak kong paki-usap. I saw him smirk. Kaya sa puntong ito ay tinangka ko ng gumapang sa aking pagkakaupo dito sa kama. Ngunit sadyang mabilis ito. Pinilit kong pumalag at manlaban pero bigo ako. Ang ending he chain me. Pinosas niya ang kanang binti sa isa sa mga paa ng aking kama.
"Paki-usap wag mong gawin sa'kin 'to. Leo, paki-usap. I'm pregna--." Hindi ko na nagawa pang tapusin ang aking pagsasalita ng sampalin n'ya ako. I taste my own blood because of he do. Dama ko din ang pag manhid ng aking kanang mukha. "Stop using your child, b***h. Anong bang akala mo sa'kin papaawa sayo? Dream on. Dahil hindi mo ako madadala sa drama mo."
Hindi ko na nagawa pang magpigil. I slap him hard. Mula sa aking pagkakasampal ay kita ko ang pula nito. He smirked me again and slap me in left chick. Wala talaga s'yang balak magpatalo. Ni wala nga siyang awa e.
"Leo. Please pakawalan mo ako." Pero sa halip na pakinggan ako ay lumabas lang ito at ni-lock ang pinto.
Napa kagat labi ako. Hindi na bago sa'kin ang makulong at posasan niya sa kuwarto 'to. Kung baga bale sa isang buwan apat o limang beses akong andito. Sanay na ako pero iba ngayon. Mas gusto ko pa ngang andito na lang naka kulong. Walang kabuluhan ang buhay sa labas.
----------
"Ano ba!" Inis na sigaw ko. Kahit ano kasing gawin ko ayaw bumukas nitong posas. Kailangan kong maka alis dito. Dalawang araw na kong hindi nakakain o umiinom ng tubig man lang. Ang hayop na 'yon, wala talaga s'yang balak na palayain ako.
Bakas na din sa paa ako ang posas. " Ano ba bumukas kana!" Sa puntong ito mas nilakasan ko ang pag-kakahampas, dahilan para bumukas ito. Dali-dali akong tumungo sa pinto at pinihit ang doorknob, kaso mukhang mautak ang isang 'yon. Kaya imbes na pag-aksayahan ng oras ang pag pihit sa pinto ay kinakailangan kong gumawa ng ibang paraan. Mapanganib ngunit ito na lang ang alam kong paraan.
Kailangan kong dumaan sa bintana para maka takas. Kinuha ko ang kumot at kung ano pang mapapakinabangan. Itinali ko ang ito upang maka buo ng isang mahabang kumpol ng tali.
Mabilis ko itong itinali sa pinakamatibay na haligi ng kama. Nang maitali na siguro ko naman na hindi ito magaling maputol.
"Kaya mo 'to." Kumbinsi ko saking sarili. Dahan-dahan at naging maingat ako sa pagbaba. Medyo hindi naging madali lalo na't buntis ako pero kinaya naman. Pagbaba ay paika-ika akong naglakad sa gate. Walang mga bodyguards o kung ano pa man. Totoong mayaman ang pamilya namin pero hindi ko hinahangad ng ganito buhay.
My dad, Armando Magnaye. The owner of Magnaye's Corporation. Yes. He's my dad, but he didn't considered me as his daughter. Maybe because sinisisi n'ya ako sa pag-kamatay ng kambal ko. Lily Magnaye. She's my identical twin. Maaaring kambal kami, pareho ng itsura ngunit naging magkaiba kami sa maraming aspeto. Mabait, Matalino, Masipag. Lahat nasa kanya. Ultimo atensyon at pagmamahal nila dad and mom. Kaya ganito na lang ang galit sa'kin ni dad nang mawala ito. Lily is everything to them. I'm jealous of course, sino bang hindi maiinggit di'ba? She has everything. The love, care, even the attention. Habang ako. Ito still stupid daughter to them.
It doesn't matter na pareho na nga kami ng mukha e, hindi naman kami pantay sa kung ano kami dapat. Twins are twins. Our parents should love us both, but not in my case. Kahit pa siguro umiyak ako ng dugo at paglupasay, still my parents hate me so much.
Pagkababa ay agad akong nakaramdam ng basa sa aking parehong paa. Tumingala ko sa langit. Umuulan pala.
Pagtapos pagmasdan ang kalangitan ay naglakad na ako papuntang gate. Kailangan kong maka alis dito. Kailangan!
Mabilis kong binuksan ang pinto ng gate at lumabas. Wala na akong pake kung pagtinginan pa ako ng mga tao dahil sa itsura ko. Ang mahalaga maka layo ako dito.
Paika-ika at naka yapak. May nga ilang tao na rin ang nakakapansin sa'kin pero wala akong balak tumigil. Pagdating sa gate ng subdivision ay mabilis akong nilapitan ng mga security guard. Nung una ayaw pa nila akong palabasin dahil nga daw sa kalagayan ko ngunit di naglaon e pumayag na din ang mga ito.
Hirap man ngunit kailangan kayanin. Alam kong magagalit sa'kin sila mom and dad. Specially dad. Leo is only son of Clémentine's group of company. Kaya sobra-sobra pa ang pagpapahalaga ni dad kay Leo kesa sa'kin. Alam nitong mas mapapalawak pa ang company. Wala namang ibang mahalaga kay dad kundi pera at kompanya. Habang si mom ay naging sunod-sunuran kay daddy.
Nakakatawa di'ba? Kami ang pamilya pero pera at kompanya lang ang palaging iniisip n'ya. Naging obsessed si daddy si pera at kompanya.
Habang patuloy lang sa paglalakad ay naka ramdam ako ng pagkahilo. Paika-ika at nilalamig. Kasabay pa ang malakas na ulan na tila ba walang balak huminto.
Mamaya-maya pa ay nakaramdam na din ako ng panghihina at sakit ng paa. Ilan lang 'yan sa bagay na nararamdaman ko ngayon. Ilang beses ko na ding tinanong ang sarili kung bakit lahat ng mga 'to ay nangyayari sa'kin. Pero nakakapagod din pala. Kahit naman kasi paulit-ulit ko pang itanong ito sa aking sarili, iisa lang ang sagot. Kasalanan ko kaya dapat lang ito sa'kin.
"Hey, miss are you okay? Your bleeding." Hindi ko ito masyadong makita dahil blur na masyado ang paningin ko. Akma sanang aatras ko dahil sa paglapit nito sa'kin pero hindi ko na nagawa pa dahil agad akong nawalan ng malay.
"Dear God. Please, save us. Save my baby."
- Writer
