Chapter 1
1713 Words
Lilian Magnaye's POV
Flashback: College
"Hoy! What are you doing there? Di ba may klase ka?" Mabilis akong lumapit sa kanya at tinakpan kaagad ang bibig nito. "Ahno bha. Bitirghm."
"Ssshhhhh. Shout-up Ingrid. Marinig nila tayo." Saway ko sa kanya.
Binitiwan ko ito at umupo kasama siya. Nasa tennis court kami. She's right. I have my class at sa katunayan nga nag-cutting pa ako just to see him.
"Cutting again. Nako kahit kelan ka talaga. Kelan ka ba magigising d'yan sa kahibangan mo." Sabi niya sabay buntong- hininga.
"Do I'm dreaming? Hell no Ingrid. Silvian is my one gre--"
"One great love. Your childhood friend. Come on Lilian. Silvian doesn't love you. Ni hindi ka nga maaya for the up coming home coming, tapos sasabihin mo one great love mo siya. And for the answer of your question. Yes! Your dreaming best. Gising na." She said and pinch my nose. I look at her and give a poker-faced. She stood up and starting to walk.
"Hey, where are you doing?" She give a wave while walking.
I stood up too and followed her. But before we go back to the building I look at him back. He's playing tennis. My Silvian. He's freaking handsome. After I walked towards Ingrid and go back to class.
We're late. That's why we sit at back. I saw everyone is serious for sure theirs a certain activity that professor do after discussion.
Listen. Listening. Listened. Quiz. "It's so damn freaking boring." I just want leave this f*****g classroom and see what my loves going. College life is a DAMN THING! It kills me mentally.
After classed ay sa likod ng building na ako dumaan co'z for sure Ingrid will follow me again. That woman she's unbelievable. I meet her two years ago when I accidentally go to a wrong luckier room. That time she being bullied. Ayaw ko namang iwan siya no'n kaya imbes na umalis I stayed. She considered me as her live savior and by that until now she considered me as her bff's. We're bff's.
While walking...
"LOOK OUT!" It's a ball. A valley ball at papunta ito sa'kin. I want move, but I'm stock. What I gonna do now? Please. Someone help me! Napa pikit na lang ako.
"Are you okay?" Someone asked me. That voice. I started to open my eyes and look up him. Holly cow! It's him. My Silvian staring me with his gorgeous eyes. My gosh. His melting me! Feeling ko anytime sasabog ako. Like wtf! Ang lapit niya sa'kin girl. I smelled his freshness swilling inyo my nose. Medyo gulo-gulo pa nga hair niya, but it's okay. It suits him. He's out of this world freaking HANDSOME.
Can we stay for a minute? Co'z I don't want to end this. Best thing that ever happened in my life!
"I guess your okay." He said and walk away. Wft! Iyon na 'yon? Like, what hell! I look at my wrist watch. Gosh, ten seconds?! Are you kidding me? Arrggghhh!
"HEY!" I screamed. I don't even care kung pag tinginan pa kami.
"What is it?" Hell! His voice. His soft and cold voice melting my bravest heart.
"T-thank you." I said without looking at him.
Silvian Thomas, 22 years old. Single. Mysterious but handsome. Kababata ko siya before, madalas ko siyang nakakalaro no'ng mga bata pa kami. His my knight and shining armor. Madalas kasi siya ang nagtatangol sa'kin. But for some many reason, everything has changed. My knight and shining armor before was gone. After ten years when his family been migrated in states ay tuluyan na ring lumayo ang loob nito sa'kin.
"Hoy, okay ka lang?" Rinig kong tanong sa'kin. I see him running away. Mas lalo ko lang nauunawaan na tuluyan na nga itong nagbago. Maybe his not my Silvian I've know before, still his my Silvian I really love. Still he is my knight s***h king of mine. Lumipas man ang panahon. Magbago man ang ihip ng tadhana alam ko sa sarili kong, siya at siya lang. No matter what.
*End of flashback...
"Aray!" Singhal ko ng may humila sa aking buhok. Napa balik ako sa aking ulirat.
"Done staring us?" He asked and give me a dark look. Mabilis akong yumuko kasabay ng aking pag-iling. Mali akong iniisip siya. Yes I'm staring him and leo pero may naalala lang ako. That's all.
"Then, prepare some foods b***h. Silvian and I are hungry." Agad din naman akong tumango at mabilis na naglakad patungong kusina nang, biglang hawakan ako nito sa aking braso. Medyo namilipit ako sa sakit. Hindi pa kasi magaling yung pasa natamo ko sa kanya last two days ago.
"We're not done b***h. Humanda ka sa'kin later." Bulong niya kasabay ng pag tap niya ng mahina sa aking ulo at ngumiti. Nanlaki ang mga mata ko. I saw Silvian eyes meet to mine. Pero agad akong umiwas kasabay ng pagtango ko sa mga sinabi ni Leo.
Nanginginig akong tumungo ng kusina. Ang lakas ng kabog ng aking dibdib. Feeling ko anong oras mula ngayon ay sasabog ito. Nang mapasok ng kusina ay agad akong kumuha ng baso at ng tubig sa ref. Medyo nahimasmasan ako ng maka-inom.
Kaagad naman kong magluto. Simple at masarap na tanghalian. Tinolang manok at kaldereta para kina Silvian at Leo. Tapos nag-salad ako ng kamote para sa'kin. Pagkatapos namang magluto ay agad ko silang ipinag-hain sa hapag.
Lumabas ako ng kusina para tawagin sila sa living room. Pero hindi ko naman sila nakita. Kaya pagkatapos kong iligpit ang kalat na iniwan nila sa living room, ay mabilis naman akong tumungo sa kuwarto ni Leo.
"Forgive me." Sambit ko bago tuluyang pihitin ang doorknob na sana hindi ko na lang ginawa. I saw Silvian on the top of Leo. Naked. Napa hawak ako sa aking bibig.
"Nice timing b***h. I hope you like what you saw. Look. Silvian is b----" Hindi ko nagawang pakinggan pa ang mga sinabi ni Leo sa'kin dahil mabilis kong sinira ang pinto.
This time I'm crying. In pain and for everything. Hindi ko kayang tumagal pa sa bahay na'to. Lumabas ako ng bahay habang umiiyak. Pasamantala I need to breathe. Masyado ng masakit sa'kin ang mga nakita ko ngayong araw. And ending ay dito nanaman sa play ground. Umupo sa swing kasabay ng paghawak ko sa aking dibdib.
Sa araw-araw na ginawa ng Diyos. Lubos akong nagsisisi sa mga nangyari no'n. Silvian is the love of my life at hindi ko matanggap na nauwi lang sa ganito ang lahat.
I'm such a mess. Not to Silvian but also to dad. Maybe dad is right. Eversince I'm such a stupid daughter. I'm a killer. I killed my own twin sister. At hindi pa sapat ang lahat ng mga nangyaring ito sa'kin bilang kabayaran.
In a couple of minutes. It's raining. I look up to the sky. Maging ang langit ay sumasang-ayon sa'kin. Tumagal din ang ulan kaya nang huminto naman ito ay tumungo ako pinakamalapit sa convenience store.
"Miss, okay ka lang? Basa ka. Baka kung ma paano ka." Pag-aalala sa'kin ng ale. Agad naman akong nag-bow ang ngumiti sa kanya. Ngumiti lang din ito pabalik sa'kin.
"Miss, basa ka. Bawal kang pumasok." Biglang harang naman sa'kin ng nagbabantay.
"Pero bibili po ako kuya." Sagot ko naman. Wala naman itong nagawa kundi ang papasukin ako. Dahil may mga ilang na din costumers ang naka-tingin sa direksyon namin.
Mabilis akong tumungo sa corner ng mga instant noodles. "Sorry baby a. Mukhang mag-iinstant noodles na naman si mama. Bawi na lang ako sa susunod. Nasa house kasi si daddy together with tito Silvian eh." Sabi sabay himas sa aking limang buwan nang t'yan. Yes I'm pregnant, five in a half to be exact. Mabilis kong kinuha ang instant noodles. Akmang magbabayad na sana ako ng makapa kong walang laman ang bulsa.
Bigla kong naalala wala pala akong dalang pera. Napa-buntong hinga ako. Akmang ibabalik ko na sana itong hawak kong instant noodles ng may humila sa'kin.
Natulala ako dahil sa gwapo nito. "How much?" Rinig kong tanong niya sa cashier. Agad naman itong naglabas ng pera sa kanyang wallet. Wallet? Hala ka!
"Pasensya na pero hindi ko matanggap ito." Sabi ko sabay bow sa kanya. Ayaw kong magkaroon ng utang na loob sa taong hindi ko kilala.
" Then wag. Hindi kita pinipilit pero kung gutom ka na. Eat this. Bawal sa buntis ang magutom." Sabi niya at mabilis na umalis, iniwan akong tulala.
Since no choice ako. Lumabas na lang ako sa convenience store at sa playground na lang kumain. Mag-aalas singko na ng hapon ng maka-uwi ako. Walang katao-tao ang bahay. Sarado ang ilaw at iniwang naka kalat ng mga hugasin sa lababo.
Bago hugasan ng mga ito ay pumanhik na muna ako sa aking kuwarto. Kailangan kong maligo kahit naka tuyuan ko ang tambay sa playground. Pagkatapos namang maligo ay bumaba ako't sinimulan ang aking mga gawain.
Mag-aalas otso naman ng maka tapos ako sa mga gawain. Kinailangan ko pa kasing linisin ang kuwarto ni Leo. May mga contra ceptives kasing nakakalat sa sahig at gulong kama. Labag man pero kailangan. Ako lang ang inaasahan dito. At walang balak si Leo na maghanap o kumuha ng mga kasambahay.
It's one of his revenge to me. Ang pahirapan ako. Actually hindi ko mabilang kung ilang revenge o pagdurusa ba ang dapat gawin nito sa'kin. Dahil sa totoo lang it's working. He makes me pain and suffered.
Since tapos na rin ay agad akong tumungo sa aking kuwarto. Wala akong balak na hintayin siyang umuwi o kung ano pa man. Yes I'm his wife. Pero hindi ko obligasyong mag-alaga ng taong hindi ko naman mahal. Special on him. The devil.
Beware of grammatical and typographical errors_
- Writer
