"อีกสักครู่เราจะแวะพักที่เขตชายป่าวิลโดร์ลันแล้วนะครับ"
เสียงของลูคัสดังขึ้นเรียกสายตาของหญิงสาวที่กำลังมองทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่าง คณะเดินทางของโรซาเรียออกจากเมืองท่าเรือเกร์เต้มาได้หลายชั่วโมงแล้ว แดดยามเที่ยงแสนร้อนระอุเริ่มเบาบางลงเมื่อก้าวเข้าสู่ช่วยบ่ายแก่ ๆ ของวัน เลดี้แห่งเครสเซนเทียเพียงพยักหน้ารับคำกล่าวของผู้คุ้มกันเจ้าของนัยน์ตาสีทอง
ไม่มีบทสนทนาใดเลยต่อจากนั้น จะมีก็เพียงเสียงกุบกับของเกือกม้าและล้อเกวียนยามกระทบพื้นดินดังแว่วมาให้ได้ยิน ความเงียบของเลดี้โรซาเรียทำให้ชายหนุ่มรับมือไม่ค่อยถูกเท่าใด และไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่ใคร่ชอบท่าทางห่างเหินที่อีกฝ่ายแสดงออก กับคนที่เมื่อสองสามวันมานี้ยังต่อล้อต่อเถียงกับเขาไม่หยุดปาก อยู่ ๆ บทจะเชื่อฟัง ก็ว่าง่ายแสนง่ายจนขนลุก
ถึงแม้เส้นทางการเดินทางกลับหนนี้ จะเป็นเหมือนนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังไปถึงการสิ้นสุดของหน้าที่ผู้คุ้มกัน แต่ลูคัสก็
