THE UNBELIEVABLE NERD 2 (WSGTNLY)

Chapter 14: Tan Lee Residence

Candice POV

"Mom makinig ka naman sa katulong, nag papahinga nga yung tao."

Naiirita kong paliwanag sa nag e-eskandalo kong ina, ngunit halata pa rin sa itsura nito ang inis at hindi mapakali sa pag hahanap.

"Mam, kung hindi po kayo titigil mapipilitan na po akong tumawag nang guard at ilabas po kayo."

"Hindi ako aalis, unless di ko nakakausap ang pakay ko!"

Maldita nyang sagot sa aming kasama na tila parang ako ang napagod sa posisyon ng yaya dahil sa katigasan nang ulo nang aking ina.

Nanlulumo naman tumingin ito sakin na kahit ako ay nang hihingi nang pyansa.

"Pasensya na po talaga sa inyo mam, pero kailangan ko po talagang gawin ang trabaho ko."

Paliwanag nito sakin na kahit labag sa kalooban ko ang gagawin nya samin dalawa ni mom, ay pinayagan ko na kaysa naman sa kulungan ang laglag namin diba.

"Federico! Fede--"

"What is going in here?"

Agad naming lingon sa nag salita at isang magandang babae na nakasuot nang robe ang namutawi sa amin.

Hindi naman mapigilan sumikdo nang aking puso dahil kamukhang kamukha nito si nerdy. Kahit halata sa kanya na may edad na like my mom ay hindi iyon naging sagabal sa alindog nitong taglay.

"Mam shizue pasensya na po, ayaw po kasi nilang lumaba--"

"Where is federico?"

Putol ni mom sa sinabi ni yaya at mabilis nilapitan ang ginang na taimtim lang nakatayo sa gitna nang daanan.

"Why? What is your busine--"

"You are not my purpose here, where is Federico."

Halata naman ang pag tahimik nang kausap ni mom sa narinig neto habang ako ay napakagat na saking kuko dahil sa intense.

Gosh, where is my sweet mommy?

Patuloy lang sila sa staring contest na tila bang walang gustong sumuko sa dalawa, ngunit maya-maya pa ay bumuntong hininga ang ginang kay mommy at lumingon sa katabi kong yaya.

"She is my guest; you may rest now."

Yumuko lang naman ang yaya sa sinabi neto at ngayon ay sinusundan na namin sya sa kanyang pag lakad.

"Federico, someone wants to talk to you."

Bungad nang kasama namin nang buksan nya ang pinto at laking gulat ko nang makita ko ang aking tatay na halata ang kanyang pangangayat at may dextrose na nakaturok sa kanyang braso na kahit sa ilong nito ay naka konekta rin sa oxygen tank.

Sinenyasan naman kami nang ginang na pumasok at umupo sa bakanteng sofa. Napansin ko naman na kumalma na si mommy nang parehas namin nasilayan ang kalagayan nang aking tatay na ngayon ay nasa labas pa rin ng bintana nakatingin.

Lumipas pa ang segundo nang katahimikan, dahil hindi namin alam kung sino unang mag sasalita. Lalo na ang eskandalosa kong nanay kanina eh parang tuluyan na talagang nahimasmasan. Hindi rin naman nag tagal ng minuto ang tahimik na paligid nang mag salita ang ginang.

"I am shizue, Vermont's wife. Pasensya na kung ganito ang natuklasan ninyo sa asawa ko kaya hindi sya pinapayagan mag karoon ng guest."

Pakilala nya, akalain mo yun marunong pala sya mag tagalog, pero cute nga lang dahil sa Japanese accent nya.

"So, as her wife pwede ko bang malaman kung bakit napadalaw kayo?"

Dugtong nya at rinig ko ang pag buntong hininga nang aking katabi sabay tumayo at lumapit sa dalawa.

Binigay ni mom kay shizue ang folder na maingat naman nya itong inabot habang ang atensyon ni mom ay nakay daddy.

"You are not Federico, where is he, Vermont?"

Untag ni mommy na aking ikinalaki ng mata. Kaya ba ang sabi nung lalaki kanina ay kumplikado at malaki ang problema dahil sa naririnig ko ngayon.

Para naman walang narinig ang kausap neto na kahit si shizue ay kalmado lang sinara ang folder at inilapag sa katabi nyang table.

"Hindi ba't parang wrong timing naman na pag usapan nyo ito na ganyan ang kalagan ni vermont?"

"At kailan pa namin pag uusapan? kung tuluyan na syang mawalan nang malay?"

"Are you telling me that Vermont will die!?"

Hindi mapigilan mapatayo ni shizue sa respond ni mommy na kahit ako ay napalapit sa kanila.

For pete sake! Wag naman sana sila mag eskandalo sa harap ng lalaki na hindi maayos ang kalagayan. May posibilidad kasi itong ma heart attack kapag nakakakita nang hindi maganda.

"That's not what I mean!? Ang gusto ko lang malaman ay katotohanan bakit kailangan pa patagalin!?"

"Hindi ka naman siguro bulag para hindi mo ma klaro ang kalagayan nya, sa tingin mo ba makakapag salita sya nang maayos!?"

Ano ba? Ano ba dapat kong gawin!?

"Why? Hindi naman siguro sya pipi para hindi makapag salita diba?"

"Where is your sympathy?"

"Where is your guilt?"

"As I observe, hindi ka man lang nagulat sa katotohanan na nilahad ko sa iyo, that means alam mo rin na ginawa nya akong tanga."

Dugtong nang aking ina na halata sa kanyang boses ang inis at sakit na ikinatahimik ni shizue na parang natamaan ito.

"You don't know anything, kaya nya nagawa yun."

"So that's why I'm here to know the whole truth!"

"But he is not well, meron pa naman araw para malaman lahat ang totoo, hindi lang pwede ngayon."

"I don't want to waste my time! I have enough to wait for other days again! I have enough to hide my fears and sorrow again! I want to move on, but how can I kung alam kong napapaligiran ako nang mga kasinungalingan!"

Hindi mapigilan breakdown ni mom at napaiyak na lang sa harap nila, inalalayan ko pa ito makatayo nang maayos dahil nag simula na itong mang hina.

"I understand your frustration, I feel you, hindi lang naman ikaw ang nasa sitwasyon na ganito, kundi lahat tayo na nasa loob nang kwarto na ito. Lahat tayo ay nawalan, lahat tayo ay lumaban, pero hindi tayo pare-pareho ng scenario para maging parehas tayo nang tibay nang loob."

Garagal ang boses na paliwanag ni shizue at halatang pinipigilan nya ang nag babadya na luha na gustong lumabas sa kanyang mata.

"Kung mag papalamangan man tayo ng sakit na baon natin hanggang ngayon, si vermont, si Vermont ang sobrang nasasaktan."

kanya pang dugtong, na tuluyan nag pata himik saming dalawa ni mommy. I believe her, ngayon pa nga lang sa kalagayan nang aking tatay ay masasabi kong sanhi ito nang sobrang emotional and physical break down, mas mabuti na nga siguro na sa susunod na lang namin itong pag usapan dahil lahat kami ay hindi maganda ang kalagayan. we look strong but deep inside we are in pain. 

Mag papaalam na sana ako na aalis na kami at babalik na lang kapag nasa maayos na ang kalagayan nang kanyang asawa, subalit hindi ko na nagawa nang may naunang nag salita sakin.

"H-hush now shizue, this is your last time to look sad."

Sabay kaming napalingong tatlo sa salarin at dito na rin tuluyan umiyak si shizue nang marinig nya ang boses nang kanyang asawa. Sa tingin ko kasi ngayon na lang ulit nya narinig ang boses ni Federico.

Malugod naman pinunasan ni daddy ang pisngi nang kanyang asawa kahit hirap itong iangat ang nang hihina nyang braso. Bago ito lumingon sa amin.

"Tutal kumpleto naman na tayo sa silid na ito, I will now tell everything. Lalo na't tama ang sinabi mo andrea hindi ko maipapangako na baka sa pag sapit nang bukas ay sumunod na ako sa anak ko..."