Miranda’s POV
“Kanina ko pa hinintay ang sandaling ito, Miranda.” Mahinang tugon nito sa akin. Masyadong magkalapit ang aming bibig kaya sa puntong ito ay amoy na amoy ko ang hiningang ibinubuga niya sa tuwing nagbibitaw siya ng katatagan.
Ngayon ay unti-unti nang nabubuo sa aking isipan ang ibig niyang sabihin doon. Masyadong matinik ang mga titig niya sa aking mga mata at wala na akong ibang magawa pa kung hindi ang labanan ang mga tingin niyang iyon. masyado iyong mapanuyo na alam kong sabik na sabik na siya sa kanyang iniisip.
“Bago ang kama natin at mukhang malambot kaya alam kong mahaba-habang labanan pa ang ating tatahakin,” ngiting sambit nito sa akin habang bakat na bakat sa ngiti niyang iyon ang kakaibang kahulugan. Ang ngiti niyang alam kong upang akitin ako.
Hindi ako umiwa
