Alastair’s POV
Tanghaling tapat nang makuha ang aking atensyon sa mga presensyang bumungad sa aking tainga at paningin. Hindi ko pa man tanaw ngunit alam kong kilala ko ang bagong dumating sa aking kaharian. Nas harapan ko pa ngayon si Sabrina habang abala sa pagsipsip ng dugo sa hayop na kinuha ko kanina pa. Ilang segundo lang ang lumipas at saktong natapos rin siya sa kanyang kinakain. Napatingin siya sa akin at kasing bilis ng hangin kong niligpit ang mga kalat sa kinaroroonan ko ngayon; ang hayop na wala nang buhay at ang mga dugong kumakalat sa saahig.
Nang makabalik sa silid kung nasaan si Sabrina ay mabilis kong pinahid ang mga dugong bumabakat sa kanyang labi. Hindi siya gumalaw sa halip ay seryosong pagtingin lang ang iginawad niya sa akin.
“Ama,” kaagad na nakuha ang aking ate
