Duyduğum sözler beni dondururken tekrar anılarım gözlerimin önünde canlandı. Dudaklarıma hafif tebessüm yayılırken Mirza'nın gözlerinden akan yaşları titreyen parmaklarımla sildim.
"Neden en başında söylemedin?" dedim sesim titrerken.
"Her şeye sebep olan bendim." dedi. Bir çocuk gibi suçluluk duygusuna bürünmüştü. Başımı hayır anlamında salladım. Hâlâ kendini suçlamaya devam ediyordu ama bunu yapmamalıydı, olanlar onun suçu değildi böyle davranmamalıydı.
"Hayır sen değildin." dedim hafif gülümsemeyle. "Bendim. Annemi dinlemeliydim yola atlamamam gerekirdi."
"Ben seni yakalamak için koşturmasaydım, sen o yola atlamayacaktın." kucağımdaki Işığı kenara bıraktım. Biraz daha ona yaklaşarak sıkıca sarıldım.
"Bunların ne önemi var ki artık?" dedim sakince. "Sen benim karanlığımdaki ada
