"Dokuz ay karnında büyüt, mide bulantısını çek, baş dönmelerini çek, iştahsızlık çek ama benim yavrucuğum gitsin babasına gülücükler atsın." Mirza kahkahalar atmaya başladığında omuz silkerek geriye yaslandım.
"Mahperi ya! Cidden alınıyor musun? Güzelim, o daha bebek. İllaki sanada gülümser ilerleyen zamanlarda." durgunlaşmış bir şekilde kahvaltı etmeye başladım, Cihan'ın mırıltıları kulaklarımı doldururken ona baktım. Ellerini, ayaklarını hareket ettiriyor gülerek mırıldanıyordu.
"Annem..." diye neşeyle mırıldanarak Cihanı kucağıma aldım. O kadar güzel bir bebekti ki bakmaya doyamıyordum. Beni bu zamana kadar hiç yormamıştı, yeni doğduğu zamanlar bile ağlamasıyla susması aynı anda olmuştu. İlgimin büyük bir kısmını Cihana vermekten sakınmıyordum, bana anneliğin sadece doğurmaktan ibaret
