Araba koltuğunda oturmanın vücuduma vermiş olduğu ağrıyla arabadan indim. Mirza'nın da dediği gibi epey uzun süren bir araba yolculuğu olmuştu. Gözlerim aydınlanan havaya kaydı henüz daha yeni sabah oluyordu. ''Böyle habersiz geldik ama inşallah rahatsız olmazlar.'' diyen Sultan hanıma döndüm.
''Bir şeycik olmaz.'' diye mırıldanarak etrafı incelemeye başladım. Hiç bir şey değişmemişti her şey aynıydı. Değişen tek şey zaman ve bizlerdik, buradaki küçük çocuklar iki büyük yetişkin olmuştu. Gözlerim etrafta gezinmeye başladı, hemen sağ tarafta bulunan, dış cephesi krem tonlarından oluşan dökük ev Mirza ile Sultan hanımın yaşadığı evdi. Ne kadar eskide kalmış olsa bile hatırlamamak mümkün değildi zaten hiç bir şey değişmemişti de.
Gözlerim yola kaydı kötü anılarım gözlerimin önüne teker teke
