Dünkü yorgunluğumdan dolayı hemen uyumuştum. Bir kaç gün hastanede kontrol altında tutuluyordum, her ne kadar bebeğimle sağlıklı olsak bile doktorum ve hemşireler bana yardımcı oluyordu.
Şimdiyse odadaki açık pencerenin önünde duruyordum, göremiyordum ancak bu güzel havanın tadını çıkarmakla yetiniyordum. Vücuduma rüzgar her değdiğinde, kendimi biraz daha düşüncelerimin derinlerinde buluyordum. Aynı şeyleri tekrar tekrar düşünmek beni asla ama asla sıkmıyordu.
Koskoca karanlığın içinde kendimi bulamıyordum, nereye baksam karanlıktı. Bir gün belki bu karanlığım son bulur diye hep umut etmiştim, umutlarım zamanla büyük bir hayal kırıklığına dönüşüyordu.
Her saniye kendimi teselli ediyordum, mutlu olmak için çabalıyordum. Bir gün bu karanlığım belki aydınlığa dönüşür diye kendimi tesell
