Kahvaltı masası küçük ama özenliydi. Tugay ince belli bardaklara çayı doldururken Kardelen, zeytinleri yerleştiriyor, kahvaltıya son dokunuşları yapıyordu.
Pencereden dışarı bakınca camda buğulu bir görüntü… Ve arkasında lapa lapa yağan kar. Ankara’da Kasım ayının ortası, ama kış kendini erkenden göstermişti.
“Kar tutmuş yine,” dedi Kardelen pencereye yaklaşarak.
Tugay çayı uzattı, “Evet ama buzlanma olacak belli. Çok ayaz var.”
"Evet."
"Hadi başla acele edelim geç kalma güzelim."
Masaya oturup birlikte kahvaltı etmeye başladılar. Dışarıdaki soğuk ve kar fırtınası içerideki sıcaklığa hiç dokunamıyordu. Tugay, Kardelen’in fincanına tekrar çay doldururken başını eğip gülümsedi:
“Bir gün seninle hep böyle kahvaltı yapmak istiyorum. Telaşsız, huzurlu…”
Kardelen mahcupça başını eğdi. Ha
