Ankara ayazı insanın iliğini sızlatan cinstendi. Kar taneleri sessizce yere süzülüyor, her yanı beyaza boyuyordu. Mahallenin köşesindeki kahvehaneden dışarı bakan Tugay, elindeki çay bardağını iki eliyle kavramış, cama çarpan karları izliyordu. İçeride soba fokur fokur yanıyor, tavana doğru hafif is bırakıyordu. Televizyondan eski bir arabesk parça yankılanıyordu.
Tugay düşünceliydi. Bakışları sokaklara değiyor, ama aklı başka yerdeydi.
Cevat kapıdan girip içeri girer girmez başını silkeledi. Montunun üstündeki karları silkeleyip sobanın yanına geldi.
“Oğlum, kafe tıklım tıklım. Kerem’e bıraktım. İş güç çok, senin için çıktım geldim. Hayırdır niye çağırdın?”
Tugay çayından bir yudum aldı, gözlerini kaldırmadan cevapladı:
“Bir işim var. Az bekleyin. Birazdan öğrenirsin.”
Peşinden Alpe
