Tugay ve Kardelen, iki haftalık uzun ve keyifli balayının ardından nihayet evlerine dönmüşlerdi. Yol yorgunluğunu üzerlerinden atmak için önce güzel bir duş almışlar, ardından da salonun kanepe yatağını açıp yan yana uzanmışlardı. Televizyonda haber kanalı sessizce akarken Kardelen, başını Tugay’ın kaslı göğsüne yaslamış, kolunu onun beline dolayarak çoktan uykuya dalmıştı. Tugay ise bir yandan karısının huzurlu nefesini dinliyor, diğer yandan kanallar arasında dolaşıyordu.
Salonun sessizliğini birden telefon sesi böldü.
Tugay, koltuğun yanına sıkıştırdığı cep telefonunu aldı. Ekranda “Cevat” yazıyordu. Gülümseyerek aramayı yanıtladı.
“Hayırdır kardeşim?”
Cevat’ın neşeli sesi hemen duyuldu:
“Hadi oyuna! Mahalle ayakta!”
Tugay göz ucuyla duvardaki saate baktı. Akrep on biri gösteriyor
